El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

23 febrero, 2008

Con solo dos palabras

Hay infinidade de combinaciones por hacer para descubrir a qué dos palabras me refiero. Las palabras en cuestión son sinceras y directas, lo dicen todo en dos segundos. Si al pronunciarlas titubeas mi mundo tiembla y de repente el suelo desaparace, como en una película de dibujos miro hacia abajo pero aún no caigo. Como el Coyote con sus agujeros de marca ACME en los que nunca da caido el Correcaminos, pero si el los pisa se queda un segundo suspendido en el aire hasta que empieza a descender nada más mirar hacia abajo.
No sé si me explico pero eso es lo que me ha pasado hace tan solo un par de días, por un sólo instante miré hacia abajo porque el suelo había desaparecido. No tuve la mala suerte de mi amigo el Coyote y alguien me echó una mano, impidiendo así que me esnafrase. Con esas dos palabras que han cambiado el mundo desde la vez en que las sentí. No estoy en mi más pletórico momento pero sé que esta vez no caeré tan fácilmente. Voy a tener fuerzas para no caer yo ni dejar caer a mis seres queridos y si las fuerzas me fallan recargaré energías con sólo dos palabras...

21 febrero, 2008

Sólo para mí

Hoy es el primer día en muchos meses que me siento así, triste, melancólica y por momentos con ganas de llorar. La verdad es que me pregunto por qué siempre llego a este punto, siento angustia por dentro y la ansiedad me invade otra vez.
Supongo que un cúmulo de cosas me supera por momentos. Siento lejos a los que más quiero, sin olvidar que los quiero. Estoy más mimosa de lo normal y el no tener la dosis de mimos que necesito me hace dudar, la autoestima baja hasta el sótano y la inseguridad invade mi mente, haciéndome flaquear con tontos pensamientos. No es el mejor momento para ponerme así, el estress reina por doquier y el invierno es triste.
Me duele el corazón por dentro, y a cada cosa "cursi" que digo me viene una lágrima a los ojos. Lo único que quiero ahora es dormir y llorar, pero no puedo porque cuanto más quiero, menos puedo. No es el momento de ser débil pues peores momentos he vivido y seguro viviré así que mentalízate Lisa, "eres fuerte" y no vas a flaquear.
Este post no lo escribo para mi escaso público, sino para mí, pues verme reflejada en palabras escritas me ayuda a superarme y afrontar mis problemas. Este post me lo dedico a mí, porque me hace falta mucha fuerza para aguantar en estos momentos sin caer otra vez al pozo. Aquel pozo oscuro y gris que siempre alimentó mi temor. Olvida la melancolía y haz cosas diferentes, escribe y si tienes que llorar, házlo. Esto es un consejo de tu mejor amiga, tu misma persona.
Lee este texto nada más termines de escribirlo y resurge de las cenizas, fénix. Disfruta de cada día como si fuese el último pero sin temer al mañana y jamás olvides que hay gente que te aprecia.

20 febrero, 2008

C'mon and dance into the car



Voy a permitirme el lujo de meter un artículo sin más trasfondo filosófico que el puro materialismo y consumismo. Bueno! No fue una compra compulsiva sino por necesidad, para trabajar, muchas veces es indispensable uno de estos.

Entre tanta batalla he olvidado presentaros a mi nuevo fichaje. Su nombre es C'mon o Bugui, es mi pequeño bebé que requiere de muchas atenciones. Su alimentación es la principal preocupación de su madre.