El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

EN OBRAS - Este blog nació de la necesidad de sacar a fuera mi mundo interior, una herramienta que me ha ayudado a aprender a expresarme y transmitir mis sentimientos y sensaciones. Escribir me ha hecho persona y siendo persona he conseguido evolucionar hasta el punto donde me encuentro hoy, en pleno proceso de evolución.

13 marzo, 2017

Algún tempo despois

Tiveron que pasar máis de tres anos para unha vez máis me sentara diante do ordenador a escribir algo. O que? Non o sei, pero propúxenme a min mesma retomar unha boa costume, din por aí que non se perden... Síntome torpe ao escribir, xa non teño aquela destreza e frescura que podía ter naquela época na que acostumaba a deleitarvos coas miñas pallas mentais.
Neste tempo de ausencia bloguera escribín algunas cousas, sobre todo contos inventandos para amig@s que me agasallaban con algunha frase. Teño o don de inventar unha historia a raíz dunha frase e así o puxen en práctica. Tentei abrir un blogue novo para levar a cabo esta idea e non fun quen de manter a constancia e de, a lo menos, insertar unha entrada nova cada semana. Será que sempre terei de referencia este blogue? Non o sei ainda, so sei que vou tentar escribir algo neste amado lugar onde tantas bágoas deixei, onde tantos xiróns de alma quedaron plasmados en forma de palabras. Por aquí narrei os que entón creín tempos máis duros da miña vida... e hoxe son consciente de que houbo tempos peores. Non quero comezar a andaina desta nova época do blogue con cousas tristes pero moitas cousas cambiaron na miña vida.
En esencia sigo sendo a mesma pero os matices son moi diferentes. Xa non son unha persoa triste, de todo o malo que me aconteceu neste silencio bloguero xurdiu unha muller feliz, que se enfronta a todos os males con positivismo e ganas de superarlos.
Hoxe fai once anos dunha das perdas máis importantes da miña vida e que vos narrei aquí, a morte de miña avoa Lola. Non sei se este foi o motivo que me levou a golpe de luns a senterma no meu escritorio e deixar que as palabras saian de golpe, sen pensar, sen sentido... quizáis é simple casualidade pero espero voltar pronto e contarvos cousas para tervos ao día... Unha aperta moi forte e ata pronto!

31 diciembre, 2013

Balance 2013

Remata un ano máis na vida de todas as persoas que quedamos neste triste e gris mundo e decimos adeus aos soños e promesas non cumpridos para este case exitinto 2013. Atrás quedan promesas e propósitos que no 2012 puxemos por meta e que quedarán encerrados neste ano que toca xa a seu fin.

Algúns dicían que o mundo remataría en 2012 e de algún xeito o que eu coñecín como tal rematou entón e no 2013 comezou algo novo que remata hoxe. Atrás quedaron persoas que sempre quixen e quererei ata que a miña existencia toque ao seu fin. Se o pasado 2012 se caracterizou por noites de tensión, angustia e choreiras sen fin, este ano que remata contou con momentos de tolería, risas e, poucas e contadas, bágoas.

Diría que este foi o ano da remontada, das celebracións estrañas, das bocas prestadas, dos cambios, dos bloqueos mentais e sentimentais, dos soños por cumprir, das promesas esquecidas, dos plans improvisados, da aceptación dunha realidade gris, da confirmación, da independencia, da fin do crédito, dos sustos con facenda, do adeus a un colega, da música, da ilusión perdida, das propostas indecentes, das cousas que nunca fixen, das ganas de pechar o blog por falta de inspiración, dos líos de faldas, das loucuras veraniegas, de algunha decepción amistosa, do apoio á xente auténtica, dos retos persoais, da competición absurda, das ganas de soidade, das películas en pantalla grande, ...

Este 2013 presentouse o 1 de xaneiro con unha resaca monumental, despois de unha noite con boas amizades que cantaron comigo no karaoke, con comida rápida adornada a caixa por un debuxo ao que lle gardo gran cariño... dun xaneiro improvisado pasei a un febreiro descontrolado, con primaveira de reencontros e punzadas no corazón, o verán continuou festeiro con amigas inigualables e tardes de praia en familia (gañando o título "tía do ano")... o outouno abordoume coas súas cores ocres e amarelas brindándome a posibilidade de recapacitar e ver que certas tolemias das estacións anteriores aportaron pouco ou nada ao meu crecemento persoal. Así que soa, se necesidade de botar en falta a nadie empecei a miña andaina nesta nova etapa de inverno, que acaba de arrancar e que estamos a desfrutar. Supuxo esta nova estación, ademáis de un cambio de de domicilio, un momento de relaxación persoal no meu novo fogar con unha independencia total.

Botaba en falta un reto e o de terme mudado para poder vivir soa por fin fíxose realidade. Aproveitando a marcha da que durante case 2 anos foi a miña mellor compañeira de piso, Carol, decidín non encariñarme con máis xente e marchei. Este cambio de actitude supuxo outro ainda máis grande, deixei atrás todos os recordos de unha relación marabillosa entre aquelas catro paredes que foron durante 4 anos a miña habitación, e alí quedarán por sempre.

Desmitifiquei a algunha que outra persoa e puiden ver cos seus defectos unha realidade que estou disposta a asumir porque cada cual ten as súas cousas, boas e malas, e eu tamén as teño. Ainda así, con defectos e todo, asumo querer ás persoas que son importantes na miña vida. Acostumada a perder (herdanza do 2012), deixarei que o tempo poña ás cousas e ás persoas no seu sitio. E con esto acepto que a que ata agora foi a miña mellor amiga seguirao sendo ainda que non queira compartir comigo parte do pouco tempo que pase na terriña.

Abrín os ollos non hai moito con este detalle (de agasallo de nadal) cando o cariño recibido nun abrazo que se din de corazón non foi recíproco e  no que atopei certa indiferencia nunha persoa pola que daría a vida. Ainda con eso seguirei brindando o meu cariño e amizade a alguén que leva tantos anos na miña vida...

Aprendín tamén que unha moi boa amiga da infancia está aí pese a vernos pouco (e resulta que se fago memoria sempre estivo aí, pois dende os catro años que nos coñecemos estivo aí cando morreu a miña avoa alá no 2006, que me apartou  á xente indesexable nos velatorios de meu pai e de miña prima, e que sempre visitou a miña casa polo Nadal) ademáis é a nai da miña nova sobriña, pois é como unha irmá de distinta nai.

Este 2013 tivo os seus momentazos: entrei no clube das "treinty" como di miña amiga Iria (Mono), tiven dous agasallos de un fenómeno ao que admiro (Carlos Blanco, un convite a un espectáculo con Quico Cadaval e un DVD adicado); unha lesión de xeonllo con cicatriz inclusive polas miñas aventuras praieiras; noites de festa en moi boa compaña; resacas monumentais; sorrisos coas mellores amizades que se poidan desexar; brindis descablleados e outros que non o foron tanto; desfrute do meu sobriño, o incansable Noah terremoto; confesións inconfesables; novas incorporacións á miña vida; mudanzas interminables; despedidas entrañables; choivas e días de calor; festas sen sentido; bicos marabillosos; comilonas interminables; momentos agridoces coa familia; contos inventados; fotos; cancións; películas...

Atrás deixo a tristura, a desilusión, a angustia, a indiferenza, a dor, o desexo baldeiro, a decepción, o pesimismo,... todo o malo deste ano se quedará aquí porque debo comeza o ano 2014 con enerxía nova.

Que nos brindará o 2014? Pois está ben claro: 365 oportunidades de ser feliz, así que toca seguir desfrutando da vida co que nos brinde o destino ou a sorte e o que teña que vir virá, atrás deixo o medo ao devir. E se chove? Pois que chova! Brindarei porque ser feliz segue a ser gratis.

Espero seguir contando con xente como Mary e Bea (as miñas pipagirls), Gema e a xente do Moscón, Lupe (a de Marín) e Bea (a de Vigo), Marta (a da miña infancia), Chiru e Elías (miña irmá e irmán), Mercedes (a nai que me fixo), Sonia e Jose (os meus primos e amigos), Giorgia (Maxiyo), Liza (a única e inigualable), Loly (a única persoa que lle pon música a "es que me pica la xouba"), David (o meu irmán de distintos pais e que está no outro lado do charco), Natalia (a mediadora por excelencia), Tai (do melloriño que hai neste mundo), Andrea a pintora de caixa de pizzas, Eva "a dos cans", María a de Asturias, Ana, Ro, ... as miñas compis de curro (Mai, Tania, Liber, Bea, Pau, Keka, Silvia...) e todas esas persoas que comparten comigo algún ámbito da miña vida: activistas feministas e políticas... grazas a todas esas persoas que facedes que a vida pague a pena.

E xa está, coa conta atrás nos papamos unha ducia de uvas. E un ano máis terei que brindar por aquelas persoas que non están: a miña avoa Lola, a miña prima Bego e o home da miña vida, o meu pai. Coa miña vida seguirei mantendo vivos os seus recordos e non esquecerei nunca as cousas que me ensinaron. Que sería de min sen telos coñecido? De seguro non había ser quen son porque a súa impronta está ben marcada na miña persoa e que pese a que non estén aquí non os deixo de querer. CHIN CHIN! Por esas 365 novas oportunidades que nos brindará o ano que estrenamos.

Un ano máis a miña banda sonora anual remata con Mecano e a súa clásica canción "Un año más" www.youtube.com/watch?v=LK2T8K7ATWE

E con esto dou por finalizado unha etapa. Non sei se voltarei escribir neste rincón ao que lle teño tanto cariño. Ata pronto Viviendo en Zoociedad!

29 mayo, 2013

Unha entrada de versos

Xa levaba algún tempo que non tiña ganas de escribir
e o outro día fun ver una posta en escea de poemas alleos.
Falba un señor con voz profunda na escuridade: un poeta "dismoderno"
eu estaba un pouco perdida ao principio, custoume entrar.
Tiña mil cousas na cabeza, algunhas non era da miña persoa
e outras estaban, algunhas, na testa dende había tanto que xa eran eu.
(Nunca souben escribir en liñas versadas,
ás veces caio en rimas fáciles e tal vez pesadas)
E sen case querelo estaba inmersa naqueles versos,
gustáronme, chegáronme, emocionáronme e espertáronme!
Saín despois de un bo rato escoitando aquelas poesías,
cun ruxe-ruxe na cabeza que dicía: séntate e escribe.
Mais non foi así, saín a tomar algo con unha amiga,
un viño, que ó igual que a poesía alegra o corazón
e ó día seguinte sentín a necesidade de escribir,
deixar que o que levaba dentro saira polas miñas mans en forma de palabras.
Con eso naceu o artigo que hai algúns días se me dou por escribir,
sentinme ben, realizada, a gusto....
sabendo que ese día tiña que chegar e xa estaba alí.
Pasaron dous artigos, e algún día, e a poesía chamou ás miñas portas,
de novo alguén a mecionaba e falaba do que lle gustaba lela,
mais tamén escribila.
Volveu o tempo facer o que máis lle gusta, pasar.
Segundos contruindo minutos,
minutos que fixeron horas,
horas que xuntaron días...
e nun acto revindicativo 
tiven o gusto e o pracer 
de coñecer a un home que me gusta comer, Pipas.
Casualidade da vida que as pipas me gusten tanto
e coñeza a un señor con ese nome e que ademáis
escribe poesía!
Esto non podía ser casualidade,
xa non creo nesa ciencia,
non era cuestión de sorte,
eso pode que non exista,
era un sinal inequívoco!
Se a poesía chamara tan forte na miña porta,
debía mostrarlle algo de cortesía 
e tratar de escribir en verso ainda que fora solo un día.
Sen seguir métrica, sen pesar moitísimo
escribo dende Ogrobe o que hoxe sinto.
Perdoade poetisas e poetas, doutros tempos pasados
que para escribir esta historia non me tivera documentado.

O meu atrevemento levoume a tratar de escribir en verso algo que levo pensando días, tiven o gusto de ver a Antón Lopo e días despois tiven a sorte de coñecer a Manolo Pipas, un tipo normal que vai con unha libreta e un boli a todas partes para contar historias en verso. E xa onte, por se fora pouco estiven tamén con María Xosé Queizán... estou tendo unha sorte que non a creo nin eu. Creo que é un motivo máis para seguir gostando de escribir... sexa en prosa, sexa en verso o que está claro é que a miña vida xira un pouco en torno a escrita, así que a partir de agora adoptarei como miña unha grandísima frase:
Practiquemos texto salvaxe ata acadar o sarcasmo.