El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

EN OBRAS - Este blog nació de la necesidad de sacar a fuera mi mundo interior, una herramienta que me ha ayudado a aprender a expresarme y transmitir mis sentimientos y sensaciones. Escribir me ha hecho persona y siendo persona he conseguido evolucionar hasta el punto donde me encuentro hoy, en pleno proceso de evolución.

20 abril, 2017

Cinco anos dinse pronto

Ao home da miña vida que se ausentou hai hoxe 5 anos...

Dise pronto, verdade? Xa pasaron 1826 días dende que tiveches que marchar e hai días nos que dar da ausencia escoce coma se fora hoxe mesmo. Tento recordar todo o bo que vivimos e facelo cun sorriso nos beizos, xeralmente o consigo pero hai días nos que custa... días con algún significado, unha festa de Nadal, un cumpreanos, un aniversario...

Hoxe a medidodía fixo un ano no que te despedimos na cama dun hospital, na planta de coidados paliativos porque o "bicho" (como ti o chamabas) puido contigo. Teño que contache que cumprimos as túas vontades, entre elas que ese "bicho" que habitou o teu corpo fora incinerado contigo.
Ás veces teño pensamentos raros, como se o acontecido non fose real, como se a túa perda foi realmente unha partida a outro país no que agora vives feliz con outra xente. Ás veces te imaxino xogando ao dominó con outros amigos, noutros bares, noutro pobo, ... ás veces me sorprendo do funcionamento da mente, como me engana para creerte vivo, para sentirte preto e non noutro plano, noutra vida... Tamén te imaxino con Bego, coas avoas, co tío... sempre co teu peculiar sentido do humor, feliz e orgulloso de ter tido a familia que creaches xunto a túa namorada...

Pola parte que me toca, como filla pequena e consentida, teño que dicir que nunca sentín tanto orgullo de ter un pai imperfecto e á vez tan ideal. Cando ía ao cole en EXB envexaba ás compañeiras de clase que fardaban de un pai cariñoso e detallista, que lles agasallaba xoguetes, caramelos e "pijadas" varias... hoxe, coa perspectiva que da a vida, vexo como algúns de aqueles pais pefectos resultaron ser mala xente; e vexo como aquel pai pouco detallista resultou ser o mellor que me pudo tocar xamais porque en lugar de agasallarme con meros obxectos materiais me ofreceu algo máis grande e importante, os valores e principios. Tamén me ensinou como unha persoa adulta pode desfrutar cal crianza dos pracers da Pantera Rosa, das películas de debuxos, do cine de terror, da curiosidade do funcionamento de algunhas cousas, das chapuzas caseiras, das charlas e chistes coa familia, das cousas disparatadas como atar unha mosca cun pelo e moitas cousas máis.
Son afortunada por ter sido parte da túa familia, a nena dos teus ollos, a túa miniña tan desexada... Grazas polas ganas de ternera traído a esta vida e por todo o amor incondicional que me brindaches.

A túa pequena que sempre te botará de menos.


19 abril, 2017

III Guerra Mundial

O mundo está tolo! Marcho catro días ao monte con unha pandilla de xente bo rollista e resulta que onte vexo a prensa e leo o titular "Se da por comenzado la III Guerra Mundial"... eu atónita! Que aire lle dou os mandatarios das diferentes potencias mundiais? Se dedican a mandarse petardazos uns a outros en represalia por X ou B... esto é como cando machos varonís se poñen a discutri a ver quen ten a pirola máis grande!
E eu na miña ignorancia me pregunto se é que non aprendemos nada da historia, dos erros... ou directamente porque os varóns mandatarios están medíndose o tamaño do membro xenital e algún pode arrastrar algún tipo de complexo... Non teño eu moi claro porque a historia do ser humano está plagado de erros que se repiten unha e outra vez...

11 abril, 2017

Poemas que insipiran outros

Esa pared me inhibe lentamente
piedra a piedra me agravia

ya que no tengo tiempo de bajar hasta el mar
y escuchar su siniestra horadante alegría
ya que no tengo tiempo de acumular nostalgias
debajo de aquel pino perforador del cielo
ya que no tengo tiempo de dar la cara al viento
y oxigenar de veras el alma y los pulmones

voy a cerrar los ojos y tapiar los oídos
y verter otro mar sobre mis redes
y enderezar un pino imaginario
y desatar un viento que me arrastre
lejos de las intrigas y las máquinas
lejos de los horarios ylos pelmas

pero puertas adentro es un fracaso
este mar que me invento no me moja
no tiene aroma el árbol que levanto
y mi huracán suplente ni siquiera
sirve para barrer mis odios secos.

PARPADEO (MARIO BENEDETTI )

Alá polo 2014, máis concretamente o día 28 de abril escribía o seguinte tras ler este poema de Benedetti:

Albisquei algo de luz nesta penumbra que me asola, 
unha pequena fiestra aberta tímidamente,
un raio de luz me amosa o mundo tal como o vin (non hai tanto)  
despois de verse ensombrecido por nubes
grises, negras e cargadas de auga que asolagan todo.

Mais non afoguei, entón sigo viva.
vivín anestesiada durante un tempo e comezo a espertar
co mero recordo dun cálido abrazo
que sona lonxano ao tacto, ao sentido
o aroma dun abrazo cómodo.

Anhelo querar abrazar un corpo humano
un cálido xesto que transmite enerxía
sen necesidade de mentar palabras
verbas que ainda non queren saír.

Creada unha parede de pedra ao meu arredor
xa nada ten solución si ven de fora,
cada pedra me arranca un pedazo de ilusión.
En que momento me creei esta xaula
que comezou sendo un escudo protector.

Parpadeo e non me vexo, non me topo
a luz so ben de arriba e estou aquí
rodeada de pedras que eu esma creei
botei incluso a que con axilidade gatuna
entraba unha e outra vez sen darme conta
estaba aí e non estaba soa.

Agora o eco é o meu único aompañante no lugar.
Xa non sei se quero saír, boto de menos o contacto humano,
ás rochas non as abrazo por non sentirme fondamente gilipollas.
Aí arriba brila un sol de tez clara que me quita o sono ou...
debería dicir que protagoniza en moitos casos os soños onde me abrazo a esa ilusión