El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da cecesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

03 noviembre, 2018

Novidades pouco novas

Levo algún tempo sin pasar polo meu blogue, o meu recuncho seguro onde vomitar as cousas que levo por dentro. Quizáis fuxa de certos sentimentos que me removen por dentro ou quizáns en todo este tinglado haxa demasiados recordos... O certo é que dende hai moito tempo non me paro a escribir o que sinto porque, ao meu modo de ver, vou xestionando mellor as cousas que me pasan. Son consciente de que certas reaccións son viscerais pero as asumo coma tal e non me sinto culpable por eso.

Nos últimos meses pasaron moitas cousas e maila todo sigo "felizmente zoocial", agora volco parte das miñas enerxías en escribir noutro blog... pero ese novo blogue non é sobre min, é sobre cans e unha enfermidade moi contaxiosa que sufrimos na casa dende a chegada de Koi, Galguitis Aguda... nese blogue escribo as historias que me mandan outras casas adoptivas de caralápices (enténdase como tal galguis que veñen a Galicia a vivir), case todas de Galgos 112...

Que tolería, os últimos meses entre os nosos cans e o drama de Torito... un can 10 que o adoptan e devolven 2 veces seguidas en menos de 15 días... en fin, non quero opinar sobre esto aquí pero direi que hai xente que é do peor... Quizáis a novidade máis importante destes últimos meses foi o meu cambio de estado civil, si... agora son unha muller casada, e felizmente ademáis... tamén hai cousas negativas que pasaron neste tempo e que asumo con todas as consecuencias (entre elas prescindir do que se supoñía que era unha boa amizade)... mais non me arrepinto de tomar as decisións que tomei, resultado final de un cúmulo de torpes malosentendidos... pero cando unha bola de neve roda por unha ladeira faise cada vez máis grande e chegado un punto non se pode parar ainda sabendo que poida causar estragos.

Espero non tardar demasiado en voltar a escribir... polo de agora xa me despido. Atrás quedan xa decisións tomadas co corazón nun puño. Seguirei en pé maila todo, porque ser feliz é cuestión de actitude fronte aos malos momentos... e como esta menda de malos momentos sabe algo non lle queda outra máis que ser unha resiliente (grazas Elisa por ensinarme esta cualidade).

Sede felices, segue a ser de balde e non esquezades sorrír porque un día sen sorriso é un día perdido.

23 octubre, 2018

Vendedor@s de fume

Eu digo A, pero fago B...
Ti dis que hai perigo,
eu non vexo tal!
A é a opción correcta
dis tentando camelarme,
pero os feitos din B...

Non é unha mentira
mais é unha falsedade...
Eu digo A, pero fago B...
e dígoche A, repítome A!
B é o feito... C o resultado!

Agora sorpréndeste
vendiches fume e coherencia
e as cousas cairon polo seu propio peso
A e B... dicotomías da vida

Os erros exiten, os desamores, as aventuras
As mentiras inventámolas as persoas...
Eu digo A e fago B... mentira ou falsedade?
Sé consecuente, asume que B non é A
Que mentir é feo...
vas de guai, non chegas a chachi
e coas accións danos persoais,
corazóns rotos, historias acabadas...
Sigue dicindo A que os feitos claman B...

Cando mintes debes facelo para sempre
ou a túa versión non se sosterá... A ou B,
dúas caras dunha moeda... dúas versións
Pero en realidade a moeda era un poliedro
dos feitos moitas versión e nós sempre con A ou B
branco ou negro
ben ou mal
ying ou yang...

Hai que tentando non posicionarse
se ve arrastrad@ pola merda dunha falacia,
dicotomías poliédricas, un termo inventado
Falacias que negan
Mentiras que tratan de disimular a verdade
Vendedor@s de fume, de motos
Estafador@s a fin de contas...
CONTIGO NON, BICHO!

04 mayo, 2018

Mente e corazón... vísceras (editado)

Na mente está a razón, a sabiduría
no corazón o amor e os sentimentos
pero hai algo máis abaixo do peito
que convirte a boa xente en mala,
no abdome as vísceras,
egoísmo, capricho, posesión, celo...
que se agochan nas tripas.

O racional, algo pensado estructuradamente
con lóxica e coherencia,
bonito a ollos do mundo, doce...
Todo o mundo desexa ter unha mente estruturada,
queren ser coherentes cos seus pensamentos...
Pero hai algo que ás veces altera o raciocionio,
o sentimento, o corazón...

Din por aí que alí onde fala o corazón
é de mala educación que a razón o contradiga...
Pero as veces esas dúas cousas entran en conflicto,
razón vs corazón, quen gañará?

Esa é unha loita que ninguén nega e está ben vista.
Hai algo peor, escuro, triste e repugnante...
Algo que todo o ser humano ten e que pouca xente recoñece.
Nas vísceras se esconden as sensacións escuras,
os sentimentos menos bonitos e quizáis máis salvaxes:
egoísmo, capricho, posesión, celo, odio, atraccións prohibidas,
luxuria, desexos pouco "éticos", pensamentos escuros...

Admito ser unha persoa caval e racional, boa xente din...
recoñezo entrar en conflicto algunha vez na vida
razón vs corazón... unhas veces gañou a razón, outras non
pero hai algo máis que tamén debo asumir, a parte visceral
algo incontrolable mora no meu ventre,
sensacións e sentimentos a "bocajarro", ás veces incontrolables

Teño que aprender a vivir con eso, acepto esa parte
Entra en conflicto co resto e escoce...
É unha dor irracional e incontrolable, so o aillamento me da paz
Afastarme da orixe, crear un caparazón...
non sei outro xeito de facelo e sempre me funcionou
o prezo que pago por esta situación é moi alto
no camiño quedou xente, cádaveres figurados lles chamo

Agora me atopo de novo na encrucillada de estar diposta,
ou non, a pagar outra vez ese prezo tan alto...
serei capaz de ver outra saída? ogallá...
pero cando as cousas doen tanto sen razón hai que aceptalas,
e se fora preciso escapar o máis lonxe posible
non podo ir a ningures pois estou moi ben aquí,
poño a cucha coma se fose unha tartaruga, a dor persiste...
non queda outra que pagar o alto prezo
liberar a alma do tormento supó o conflicto razon+corazón Vs vísceras

Prescindir dunha desas tres partes é impensable,
sería amputar unha parte do meu ser... pero quero vivir en paz.
En paz comigo mesma... o resto é prescindible

Vomito en forma de soños a raiba que produce,
as paga que menos o merece...
unha e outra vez, de s´pueto... calquera cousa me irrita
non queda máis que traballar para controlar
e non perder a pouca cordura que tiña...

Afástate, non te quero no meu camiño... fora!
Preciso voltar á normalidade dunha mente feliz,
tranquila consigo mesmo... pero de novo...
Corre, corre... lonxe, moi lonxe... muros, pedras...
calquera obstáculo que impida que a cordura se vaia...
debo resarcirme, estar en paz comigo...

Teño que ser coherente, coller esa escuridade
enterrala no máis fondo, deixar que se afunda
non permitir que me leve con ela, ao fondo
onde unha vez estiven.

Admito e acepto os meus defectos, os meus caprichos,
a miña raiba... pero sempre tento desfacerme dela...
A raiba é un factor común en toda a miña vida,
convive comigo, ás veces impide que respire
Aceptación, invasión, desolación, vacío, nada...

NADA, o prezo de sentir escuridade no interior
Fin?...