El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da cecesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

29 mayo, 2013

Unha entrada de versos

Xa levaba algún tempo que non tiña ganas de escribir
e o outro día fun ver una posta en escea de poemas alleos.
Falba un señor con voz profunda na escuridade: un poeta "dismoderno"
eu estaba un pouco perdida ao principio, custoume entrar.
Tiña mil cousas na cabeza, algunhas non era da miña persoa
e outras estaban, algunhas, na testa dende había tanto que xa eran eu.
(Nunca souben escribir en liñas versadas,
ás veces caio en rimas fáciles e tal vez pesadas)
E sen case querelo estaba inmersa naqueles versos,
gustáronme, chegáronme, emocionáronme e espertáronme!
Saín despois de un bo rato escoitando aquelas poesías,
cun ruxe-ruxe na cabeza que dicía: séntate e escribe.
Mais non foi así, saín a tomar algo con unha amiga,
un viño, que ó igual que a poesía alegra o corazón
e ó día seguinte sentín a necesidade de escribir,
deixar que o que levaba dentro saira polas miñas mans en forma de palabras.
Con eso naceu o artigo que hai algúns días se me dou por escribir,
sentinme ben, realizada, a gusto....
sabendo que ese día tiña que chegar e xa estaba alí.
Pasaron dous artigos, e algún día, e a poesía chamou ás miñas portas,
de novo alguén a mecionaba e falaba do que lle gustaba lela,
mais tamén escribila.
Volveu o tempo facer o que máis lle gusta, pasar.
Segundos contruindo minutos,
minutos que fixeron horas,
horas que xuntaron días...
e nun acto revindicativo 
tiven o gusto e o pracer 
de coñecer a un home que me gusta comer, Pipas.
Casualidade da vida que as pipas me gusten tanto
e coñeza a un señor con ese nome e que ademáis
escribe poesía!
Esto non podía ser casualidade,
xa non creo nesa ciencia,
non era cuestión de sorte,
eso pode que non exista,
era un sinal inequívoco!
Se a poesía chamara tan forte na miña porta,
debía mostrarlle algo de cortesía 
e tratar de escribir en verso ainda que fora solo un día.
Sen seguir métrica, sen pesar moitísimo
escribo dende Ogrobe o que hoxe sinto.
Perdoade poetisas e poetas, doutros tempos pasados
que para escribir esta historia non me tivera documentado.

O meu atrevemento levoume a tratar de escribir en verso algo que levo pensando días, tiven o gusto de ver a Antón Lopo e días despois tiven a sorte de coñecer a Manolo Pipas, un tipo normal que vai con unha libreta e un boli a todas partes para contar historias en verso. E xa onte, por se fora pouco estiven tamén con María Xosé Queizán... estou tendo unha sorte que non a creo nin eu. Creo que é un motivo máis para seguir gostando de escribir... sexa en prosa, sexa en verso o que está claro é que a miña vida xira un pouco en torno a escrita, así que a partir de agora adoptarei como miña unha grandísima frase:
Practiquemos texto salvaxe ata acadar o sarcasmo.

No hay comentarios: