El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

19 octubre, 2010

A Bea y Marisa

Un día de casualidad conocí a dos de esas personas de las que a penas quedan. Primero conocí a Mari en un chistoso cumpleaños de una gran amiga de ambas, era una fría noche de noviembre en las que casi no hubo tiempo para masticar ya que las carcajadas eran constantes. Ha llovido bastante desde aquella noche pero sin duda aquel fue un momento memorable, desde entonces he hallado en ella una amiga.
Recientemente y gracias a Mari, tuve la suerte de conocer a Bea, otra tía de esas de las que no quedan por el mundo. Al igual que en el caso de Mari, desde el primer momento Bea me brindó su amistad y yo la mía. Lo cierto es que no tengo palabras para describir lo afortunada que me siento de contarlas entre mi gente, mis amigas y mis compañeras de viaje. El viaje de la vida que comparto con otra mucha gente pero no por ello menos importante. Todas aquellas personas que son o han sido importantes para mí en esta vida lo han sabido en algún momento de sus vidas.
Este es vuestro momento, Marisa y Bea, os hago un hueco en las dedicatorias de mi blog porque creo que os lo mereceis, sois auténticas y si no existiérais habría que inventaros. Os aprecio un montón y lo sabéis, aquí dejo constancia de que podréis contar conmigo si lo necesitáis que para eso están las AMIGAS. Gracias.

16 octubre, 2010

Amor y agua (dedicado a "T")

No se puede definir el amor así que se me ocurrió un símil. Intentar explicar qué es exactamente el amor es como intentar coger el agua del mar entre las manos, a medida que elevas tus manos para coger agua, esta se escapa entre los dedos y por mucho que apretemos no podemos evitar ese hecho.
Por eso el amor sólo se puede sentir y cada persona decide a qué profundidad desea hacerlo. Siempre hay quien trata de guardar el agua en recipientes artificiales, el agua que capturan en ese caso no se escapa pero se limita y al final ese agua termina por evaporarse o pudrirse. El agua empieza a teñirse de verde, comienza a crecer verdín en su seno y llega un punto en que no se sabe si lo que hay en el recipiente es agua o simplemente podredumbre verde.
Yo he optado por sumergirme poco a poco en el mar del amor, desnuda y sin nada artificial que contamine mi ser. El agua, por momentos fría, fue tocando cada parte de mi cuerpo lentamente, aclimatándome a la nueva situación, mi ser inmerso en un océano de sensaciones y sentimientos. Ahora floto con los ojos cerrados en esta masa de agua que hice amor en mi metáfora, segura y sin miedos, ahora me siento viva.

13 octubre, 2010

Táctica y estrategia

Táctica y estrategia
Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos

mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible

mi táctica es
quedarme en tu recuerdo
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
pero quedarme en vos

mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos

no haya telón
ni abismos

mi estrategia es
en cambio
más profunda y más
simple
mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
por fin me necesites
Mario Benedetti

Recientemente se me ha dado por leer algo de poesía y no pude evitar volver a leer este poema que un día me mandó por correo la persona que más quiero. Al igual que ella se ha convertido, por casualidad, en parte de mi vida y nos enseña algo muy importante, os dejo que saquéis vuestras propias conclusiones. Estrategia cumplida "T", te necesito.