El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

30 mayo, 2011

Una perla de frase

"Cuando por las noches mires al cielo, al pensar que en una de aquellas estrellas estoy yo riendo, será para ti como si todas las estrellas riesen. ¡Tú sólo tendrás estrellas que saben reír!" Extraído de El principito de Saint-Exupéry.

Cuando los caminos de la vida se llenan de maleza

En ocasiones caminamos por los senderos de la vida sin saber a donde nos llevarán y no nos damos cuenta de como la maleza crece en nuestro entorno con cada paso que damos, hasta que llega un día que miras hacia uno y otro lado y te das cuenta de que solo ves hierba a tu alrededor.
A diferencia de un camino que te puedas encontrar en el campo, las veredas de la vida no está delimitadas con arena y roca para distingurse de la inmesidad de la hierba y tenemos que vagar por el terreno sin miedo. As veces los miedos nos paralizan y nos quedamos paradas sin saber qué hacer, si enterrar la cabeza en la arena, correr hacia adelante o hacia atrás, o dejar que te abduzcan los extraterrestres. Pues no, no debemos pararnos y decidir al tuntún lo que primero nos pase por la cabeza... debemos considerar la opción de alejarnos un poco y subirnos a esa colina que nos permite tener una perspectiva diferente para continuar la trayectoria que habremos de decidir. Pensar y vencer los miedos, marcarnos metas y tratar de alcanzarlas, marcar qué nos gusta y qué no nos gusta para poder cambiarlo.
Hoy, o más bien hace unos días, me di cuenta de que me hallaba paralizada por el miedo. Sí, otra vez cometiendo los mismos errores de los que no sé salir más que escribiendo sobre ellos para liberarme de mis pesos. Hoy quiero decirme a mí misma que me quiero descargar de esos miedos e inseguridades que tanto me pesan y quiero seguir luchando por pensar en positivo, por sentir en positivo, por vivir en positivo.
Hoy siento que soy una persona pequeña con afán de crecer, una mujer con cualidades positivas que vencen a las imperfecciones y a todos esos aspectos negativos que pueda poseer. Voy a ser sincera conmigo mismo y con el mundo que me rodea porque es bonito sentirse bien y dejar que en mi rostro se dibuje una gran sonrisa que contagie a todo aquel que me rodee. Hoy sonrío para mí, porque yo lo valgo, porque yo me quiero y porque sigo enamorada de este mundo que muchos tratan de mediocre y gris, porque hay pequeñas cosas que siguen valiendo la pena, porque sigue existiendo gente que merece lo mejor y eso está oculto en los pequeños detalles.

24 mayo, 2011

Cando sorrir custa máis do que esperamos

Ás veces pode doer o primeiro sorriso do día, hai días nos que custa facelo e por eso nos escoce a alma ó intentalo. Pode que outras veces nese intento salten unhas bágoas que esvaran polas meixelas e ó mirarte ó espello te sintes espida e soa. Nesos momentos é preciso, urxente, prioritario, indispensable rescatar un momento da nosa memoria, un momento no que sentimos tocar o ceo coas mans, no que nos sentimos afortunadas e tremendamente felices (porque os hai, creédeme que os hai). A min cústame ás veces, e levo varios días grises pero sempre me regalo un sorriso pensando nesos momentos que teño almacenados na cabeza, os bos.
Cando por calquera razón nos custa incluso rescatar un bo recordo da nosa mente é preciso facer que a nosa alma se sosego -o sorriso é precisamente a mostra dese alivio- é preciso tirar doutros medios que pode resultar ridículos. Probade un día que vos custe sorrír a poñervos un bolígrafo en horizontal na boca e aguantar un rato así, intentando facer vida normal. Cando vos vexades reflexadas por casualidade nun espello da casa por forza vos dará a risa por sentirvos ridículas e o sorriso se debuxará, ainda que sexa por un instante, no voso rostro.
Con ese sorriso un raio de sol iluminará un día gris, unha tempada gris pero actuará como raio esperanzador e sorrir custará menos, doerá menos e será un punto de inflexión se vos propoñedes sorrir só unha vez ó día. Se compartides un sorriso con un ser querido observaredes como, ó igual que ós grembins co auga, se multiplican. Un raio dará paso a dous, dous a catro, catro a oito e oito a dezaseis e así sucesivamente hasta crear un mundo que nos rodea de ispiración para o bo rollo. Un mundo mellor é posible se o acompañas dun sorriso compartido, eso seguro.
Eu este sorriso bríndovolo a vos amig@s, en especial lle mando un ó meu amor que de seguro lle ha sacar bo partido. Para ti "T" :D