El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

31 diciembre, 2010

Feliz 2011

No podía terminar el año sin escribirle una carta a Miniyo para desearle todo lo mejor. Aquí va:
Querida Miniyo,
si pudieses ver en qué te has convertido te sorprenderías gratamente y no te sentirías mal al pensar que no conseguirías ninguna de tus metas. Al final he podido comprender que no has sido mala persona, sólo inconsciente por tu corta edad y todos cometemos errores... Tendrías que haberte dejado de castigar hace ya tiempo, pero estamos en el presente y tú te has convertido en yo y hasta hace pocos días yo seguía en esa dinámica. No podía perdonarte por todo el daño que nos habías hecho, hoy puedo decir que ya lo he hecho.
Nunca había caído en la cuenta de que ahora era yo misma la que nos hacía daño en presente. Hemos llegado a buen puerto pero el viaje no termina aquí, tengo que seguir navegando hasta el siguiente y tú tienes que quedarte en PuertoPasado con los errores que cometimos. Vas a dejar de existir como desdoble de personalidad, el Puertopresente es hoy y hoy estás perdonada.
Este ha sido un año complicado pero aquí estoy, contándote que me quedo con lo positivo ocurrido durante estos doce meses que tocan a su fin dentro de escasas seis horas. Ahora por fin entiendo que no puedo castigarte por lo ocurrido en el pasado, tú eres yo con muchos años de inexperiencia e inmadurez y la vida te ha llevado por caminos variados y plagados de riesgos y emociones. Hoy te puedo decir que, a pesar de lo que has pensado durante tantos años, has acertado en la trayectoria. Miniyo, eres grande a pesar de estar atrapada en el pasado, eres buena, leal, sincera y poco alocada por eso has podido evolucionar en alguien grande. Tu esencia sigue en mí y aquellas frases que escribías y te repetías sin parar siguen resonando en mi cabeza haciendo que no me olvide de ser buena gente. Eres afortunada, Miniyo, has encontrado a alguien que te conoce y te quiere con tus defectos y es la persona más maravillosa que conozco, ella me ha ayudado a ver lo que hoy te digo.
Este año 2010 ha sido un año de reafirmación personal, de crecimiento y de ver que soy grande e imperfecta. Sí, Miniyo, aún no hemos conseguid alcanzar la perfección pero creo que no existe, lo que importa es que gane lo positivo al ponerlo en una balanza enfrentada a los defectos que tenemos. Creo que este año ha sido uno de los que más he llorado, y no siempre por cosas negativas, he llorado lo que no lloré cuando debí hacerlo y por eso ha sido un año sensible. Hoy te puedo tomar la mano, Miniyo, y decirte que te perdono por habernos hecho daño en el pasado pero las heridas del pasado han cicatrizado ya y nos han hecho fuerte. Este año que entra formarás parte de mi de nuevo, dejaré de renegar lo que fui y lo que hice porque la esencia de ti es mi misma esencia pero mejorada por la experiencia de los años.
La Nochevieja pasada la hemos pasado fuera de la familia y esta, para la que quedan pocas horas, también será así pero por primera vez compartirás esta noche tan especial con la persona que amamos. Esta noche levantaré mi copa y te liberaré en el tiempo para que te fundas conmigo y seamos una persona grande y con ganas de vivir y compartir los sueños que nos esperan y dejaré de hablar de ti como si fueses otra persona. Jamás te volveré a maltratar, ni a castigar como he hecho hasta no hace mucho, esta es mi carta de perdón y de mejores deseos. Es también una carta de despedida porque dejaré de hablar de mi como si tuviese desdoblamiento de personalidad, Miniyo tú eres yo y yo soy tú... somos una sola persona y por eso en el último día del año aprovecho para decirme "me perdono por cometer errores". Nos deseo una feliz vida como un solo ser, dos partes formando un todo.

Y ahora la felicitación para mis escas@s lectores, pocos pero fieles. Feliz Año Nuevo y felices también todos los años que tengan que venir y me toque compartir con toda esta gente a la que quiero. No olvidéis que SER FELIZ ES GRATIS. Besos y abrazos

29 diciembre, 2010

Se acerca el final de la década

A penas quedan días de este año 2010 y todo el mundo se apresura a hacer balance, yo también. No puedo evitar echar la vista atrás y ver desde la distancia que otorga el tiempo, como poco a poco se iba consumiendo el último año de esta década. No me equivocaba cuando en junio decía a mis compañeros de trabajo eso de "el año se acaba, ya es Navidad".
Este año me ha pasado volando con sus penas y sus glorias, el caso es que ya toca a su fin. Aprovecho los últimos días para reflexionar y sacar conclusiones positivas, puedo decir que ahora soy algo más sabia al igual que el resto del mundo. Cambiamos de año y de década, ¿qué nos deparará el futuro? No lo sé, pero dicen que lo mejor está siempre por llegar. El cambio está a las puertas y se nota en el ambiente. Todo huele a cambio, el tiempo, la sociedad en la que vivimos, los valores por los que pretenden que nos rijamos, ... Este año he aprendido muchas cosas, entre ellas que no soy perfecta ni infalible, he cambiado el chip en repetidas ocasiones, he aprendido a perdonarme y me he dado cuenta de que los problemas hay que afrontarlos de cara, no huir de ellos, entre otras muchas cosas. Hoy dejo este adelanto del balance anual que acostumbro a hacer y espero que todos los años que estén por venir sea mejores.

23 diciembre, 2010

A saída do armario

Son a pequena da familia con moita diferencia, teño un irmán e unha irmá maiores ca min. Meus pais son maiores, ambos están xubilados e sempre pensei que eran cerrados de mente.. Meu pai decidiu cando deixou de estar embarcado que quería ter unha filla xa que non puidera disfrutar da infancia dos meus irmáns. Así que me tiveron con corenta anos, cheguei ben tarde a unha familia tradicional católica. O de ser a pequena é unha bicoca ou unha condea, todo o mundo te mima e te quere e espera o mellor de ti pero o feito de ser a pequena é razón suficiente como para compararte cos irmáns maiores, así que crecín e eduqueime á sombra da comparación, esto foi un feito que me marco moito pero despois de todo non saín mal. Estou plenamente agradecida de ter a familia que teño pero non me din conta do tolerantes que eran meu pai e miña nai ata agosto do presente ano.

Digamos que ata a miña adolescencia fun completamente asexual, nunca me sentira atraída por ningúen. Pero cando entrei no instituto coñecín a unha rapaza que me fixo plantexarme moitas cousas, ata entón na miña cabeza a homosexualidade era algo lonxano e demasiado moderno, nunca pensara na posibilidade de sentirme atraída por unha muller. De súpeto comecei a pensar nesta rapaza e a sentirme diferente ó resto das miñas amigas, sentíame rara por sentir algo hacia unha moza e nada hacia ningún dos mozos cos que tonteaba as fins de semana. Collín ese sentimento e enterreino no máis fondo do meu ser coa esperanza de que desaparecera por completo. Durante un tempo funcionou e puide seguir coa miña vida "normal", salir de marcha e ligar con rapaces... Eso era o esperado dunha muller, que buscase un home ó que querer... na miña búsqueda non atopei nada, só frustración e represión, non deixaba que fora eu mesma. Pasou máis de un ano ata que outra amiga me fixo pensar en ela máis do debido, sentía algo e volvíame sentir rara... collín de novo ese sentimento e volvín enterralo no máis fondo que xamáis puidera imaxinar, máis abaixo que a última vez que o fixera. No meu afán por esconder a miña inclinación sexual seguía no mundo como unha muller heterosexual moi resultona e a miña lista de homes iba crecendo pouco a pouco. A medida que esta lista se facía máis grande a miña frustración crecía a pasos axigantados, sentíame mal cada vez que bicaba a un rapaz e peor se mantiña relacións con el. Seguía buscando un home que me quixera e que puidera querer... pero seguía angustiada.

Pasaron anos ata que por fin alguén de meu entorno se declarou abertamente lesbiana e aquelo que me resultaba tan lonxano se fixo algo máis familiar. Puiden normalizar un pouco a miña visión da homosexualidade e tras moito sufrimento decidín comezar a aceptarme. Como estaba "de moda" a bisexualidade declareime bisexual no círculo de amizades que tiña e ninguén me miraba raro. Eu seguía na miña búsqueda do príncipe azul, pero resulta que o que realmente esperaba atopar era unha princesa verde. Vivín angustiada moitísimo tempo, fustigándome unha e outra vez por ser a "rara" da familia mentres no meu entorno me seguía comparando coa miña irmá. Ela casou con un home e formou unha familia e podía ler nos ollos de meus pais que esperaban o mesmo de min, por iso me volvín un tanto uraña... contestacións bordes a miña nai á mínima que quería saber da miña vida ou decía algo que non me gustaba oír, facéndoa sufrir con cada palabra envenenada que lanzaba. Entón non me percataba que o veneno o levaba eu por dentro, tanto alimentarme de deseos reprimidos estaba empezando a pudrirme.

Puiden facer unha vida paralela á familiar na que comecei a salir polo ambiente e a coñecer máis rapazas que eran tan "raras" coma min, fun madurando e aceptando o que son, unha muller lesbiana. Pero non foi ata o 11 de agosto de este ano, máis de dez anos despois de levar agochado tan "negro segredo" no que estalei. Sempre imaxinara decirlles a noticia de que era lesbiana nunha charla tranquila e agradable un domingo calquera á hora do café pero foi todo o contrario. Nunha típica bronca familiar no que se empezan a botar cousas en cara de un lado e de outro apareceu de novo a sombra da comparación. Estaba tan farta, pero tan, tan farta... que as miñas palabras foron "estou cansa de que me comparedes coa miña irmá, non son igual a ela e non o vou a ser.... e se esperades que coma ela case con un home estades trabucados, Non me gustan os homes, non vou casar cun home porque non me gustan!!!!!" (estaba chea de ira e de desesperación por tantos anos ocultando unha parte de min, explotara como xamáis imaxinara que podía chegar a pasar) ... miña nai quedou descolocada un intre, miña irmá que estaba por alí e xa sabía dende había uns anos o meu segredo axudoume moito e dixo "a ver se o entendes mamá, que non lle gustan os homes significa que é lesbiana"... Deixeinos mudos por uns instantes pero sentín un alivio inmenso, levaba tanta carga durante tanto tempo que non souben gardar as formas. Miña nai pensou un segundo e díxome que eso non era un problema e que agora podía entender tantas cousas do pasado ás que non lle atopaba pés nin cabeza. Meu pai, que sempre pensei que o ía decepcionar, tardou máis tempo en falar e dixo que fora como fora ou pasara o que pasase ía ser seguir sendo sempre a súa filla e que non era unha decepción.

Non vos podedes imaxinar qué contrastes de sentimentos, agora falamos abertamente e temos moitísima máis comunicación que antes. Díxenlles que me sentía orgullosa de ter uns pais como os que me tocara, por ser tan comprensivos para a miña sorpresa e eles alegráronse de coñecer unha parte de min que descoñecían ata entón. Foi unha experiencia gratificante e sen dúbida liberadora, a pesar de que parece larga a historia deixei moitos detalles atrás.

Lupi e as súas historias!