El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

24 enero, 2010

A medio escribir

Nunca he sabido cómo empezar una historia. Siempre he pensado que escribir un libro o un relato sería fácil, pues ideas no me faltaban. Si hay algo que sí me faltó siempre ha sido la constancia. Me ha faltado cuando cursaba mis estudios de bachillerato, electrónica e incluso cuando escribía mi diario.
Si algo he admirado en la gente era la constancia. Eso le facilitaba el hecho de perseguir una meta, un sueño. Mi sueño siempre fue ser feliz independientemente de mis circunstancias, de si trabajaba o estudiaba, si reía o si lloraba, si hacía frío o calor. Perseguir la felicidad es como perseguir a un fantasma, cuando crees alcanzarlo se evapora, desaparece sin más. No hace tanto tiempo que me di cuenta de que no podía andar corriendo de aquí para allá sin rumbo fijo.

(este texto está sin terminar)

13 enero, 2010

Ideas

Infinidade de pensamenos se acumulan na miña sesera ó longo do ano, algúns desos pensamentos rematan por convertirse en algo productivo e outros quedan ahí ocupando espacio sen máis. Levo moito tempo gardando ideas, soños, metas, pensamentos simples e complexos, sentimentos sempre sinceiros, recordos, sensacións... Todo está na miña cabeza, gardado.
Plans que se veñen abaixo, metas que non alcanzo, desexos que quedan por cumprir... e cada día que pasa vou sumando sen poder evitalo. Como son bastante desmemoriada vou acumulando cousas como que garda trastos inservibles no faiado, coa esperanza de que algún día volverán a ser utilizados. Cando gardamos uns esquís no trasteiro dunha casa de verán somos conscientes de que a probabilidade de que se usen a cotío é nula e, salvo que teñamos a aficción de irnos a esquiar no inverno quedarán ahí para sempre. Non sei se lle pasa a todas as persoas que coma miñ son soñadoras o de non poder eliminar eses bultos que ás veces tapan toda a claridade do lugar, a claridade da mente.
En ocasións anteriores vin como me desbordaban as ideas e me perdía no medio, de súpeto todo me quedaba grande e non conseguía ver con obxectividade as cousas plausibles e reais, as metas que podía acadar sen demasiado afogo. Agora teño unha pequena vantaxe e é que conto con unha brúxula, unha estrela polar que me fai de guía e impide, sen necesidade de facer nada, deixarme perder. O norte está claro, sempre para adiante, nunca para atrás pero creo que teño sobrecarga de ideas inútiles e quero deixalas atrás. Aproveitarei estos días de vacacións que teño por diante e farei sitio no meu coco para ideas e pensamentos útiles.

09 enero, 2010

Buscando palabras

He buscado frases de amor y no he encontrado nada convincente, así que improvisaré: "Cuando encontramos las palabras para definir el amor, hemos puesto límites a lo que realmente es, ¿será por eso que no encuentro las palabras exactas para definirlo? Busqué frases célebres que trataran de definir o aproximarse a lo que ahora estoy sintiendo por alguien especial, la princesa de mis sueños, el principal motivo para sonreír en un día nefasto, la razón de amar. Busqué en bases de datos donde tienen frases y refranes, proverbios y solemnidades pero no hubo una que me gustase.
Pude leer frases sobre el amor supérfluo, sobre el cariño y el aprecio, sobre el desamor y el dolor... todas las frases hablaban desde lejos, de un amor pasajero y furtivo, de un amor platónico, de un desenlace amoroso, de un amor imposible... Leí entre esas frases consejos de amor, que era mejor amar poco y a cualquier cosa que no amar. Ahí discrepo, el amor es una palabra de la que se abusa pero es una palabra inmensa, no se puede amar un poquito. Es como coger agua del mar en una mano y decir "tengo el océano en mi mano"... ¡NO! Amigos, el amor está infravalorado y lo hemos puesto a la altura de lo cotidiano, como quien va a por pan. No me entra en la cabeza. Si vas a amar hazlo con todas las consecuencias... Me hizo especial gracia la frase que venía diciendo algo así: "amar es cambiar el alma de casa". Pero no puedo ni quiero definir el amor, no tengo las palabras y eso que las he buscado, así que simplemente amaré.
Amaré sin límites, hasta que me escueza el alma, me explote el corazón, ese corazón que lleva grabado su nombre a fuego. Amaré y me dolerá, saldrá de mi mirada un mensaje en forma de corazón, sentiré que el corazón me escapa del pecho y viaja hasta su vera, hasta quedarse dormido con el toc-toc pausado de la calma que producen tus brazo. No sé cómo terminará esta historia pero estoy segura que al final del camino gritaré "¡ha valido la pena!"