El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

05 mayo, 2011

Decálogo para no morir de amor (Walter Riso)

Ayer asistí a una charla de Walter Riso en la que hablaba de su libro "Manual para no morir de amor", en el recoge diez puntos guía para no morír en el arriesgado acto de amar, aquí os los dejo resumidos:

1. Estás con alguien que no te quiere, te lo dice sin tapujos y no ve la hora de irse o de que te vayas. Pero tú sigues allí, esperando el milagro que no llega y soportando un rechazo que no te da respiro. Independiente de la causa, la lectura del Principio 1 te servirá de ayuda y reflexión: Si ya no te quieren, aprende a perder y retírate dignamente.

2. Tienes otra persona, la deseas y la amas. Sin darte cuenta, poco a poco, has construido una vida paralela que va mucho más allá que la aventura. Te preguntas todo el día qué hacer, aunque en realidad sí lo sabes, pero no sabes cómo: te falta coraje. Tu sueño es reemplazar mágicamente a tu pareja por tu amante y que todo siga igual, como si nada hubiera pasado. Estás en un gran dilema que no te deja vivir en paz. La lectura del Principio 2 te servirá de ayuda y reflexión: Casarse con el amante es como echarle sal al postre.

3. Vives en un martirio perpetuo: por querer resolver los problemas de tu pareja, te has olvidado de tu persona. Pero no solo la ayudas e intentas sacarla adelante a cualquier costo, sino que utilizas una manera de sacrificarte absolutamente irracional: te opacas a propósito, para que ella, por contraste, brille más. Compensas negativamente y ocultas tus virtudes para que los déficits
de tu pareja se disimulen o no se noten tanto. Practicas una curiosa forma de suicido afectivo. La lectura del Principio 3 te servirá de ayuda y reflexión: Evita el sacrificio irracional: no te anules para que tu pareja sea feliz.

4. Te encuentras en una relación desesperante porque tu “pareja” es ambigua y “duda” hasta dónde quiere llegar contigo, ya que no está segura de sus sentimientos. Es el síndrome del “ni contigo, ni sin ti”, del cual eres una víctima y no tienes la menor idea de cómo manejarlo. Tú pareja fluctúa entre el amor y el desamor, y tú saltas al compás de ella. La lectura del Principio 4 te servirá de ayuda y reflexión: ¿Ni contigo ni sin ti? ¡Corre lo más lejos posible!

5. Sientes (y sabes) que el poder emocional o afectivo en la relación lo tiene tu pareja, es decir: que ella puede prescindir de ti más fácilmente de lo que tú podrías prescindir de ella. Y en este forcejeo de fuerzas y debilidades, de apegos y desapegos, siempre estás por debajo; lo que te lleva a decir “sí”, cuando quieres decir “no” o a acceder a cuestiones que no van contigo. ¿Todo esto por amor o por miedo a perder a la persona amada? La lectura de Principio 5 te servirá de
ayuda y reflexión: El poder afectivo lo tiene quien necesita menos al otro.

6. Tienes un amor enquistado, reciente o antiguo, que no puedes olvidar y no te deja establecer nueva relaciones. Para quitarlo de tu mente y de tu corazón, pensaste que “un clavo saca otro” y has salido a buscar a alguien más “grande” y poderoso para que elimine al ex o a la ex de una vez. Desafortunadamente, no te ha dado resultado y el viejo amor sigue flotando en tu memoria
emocional con la misma fuerza de siempre. La lectura del Principio 6 te servirá de ayuda y reflexión: No siempre un clavo saca a otro: a veces, los dos quedan adentro.

7. Tu relación actual es tan fría como distante. Tu pareja no expresa el amor como quisieras y necesitas. Sientes que te hace a un lado y que la indiferencia es la regla básica en la que se mueve el vínculo. La displicencia y los rechazos te duelen profundamente y afectan tu autoestima, pero no eres capaz de tomar decisiones. La lectura del Principio 7 te servirá de ayuda y reflexión: Si el amor no se ve ni se siente, no existe o no te sirve.

8. Has puesto a tu media naranja por las nubes. Piensas que estás con una persona supremamente especial, que apenas la mereces y solo ves maravillas en ella. Idealizaste a tu pareja y te has apegado a esa imagen ilusoria que te impide ver su lado normal y humano. El problema es que en algún momento tendrás que aterrizar y es posible que no te guste lo que veas sin autoengaños ni disfraces. Quizás estés enamorada o enamorado de un espejismo creado por ti. La lectura del Principio 8 te servirá de ayuda y reflexión: No idealices al ser amado; míralo como es, crudamente y sin anestesia.

9. Estás con alguien muy mayor o muy menor para tu edad, y eso, aunque intentes disimularlo, te genera cierta ansiedad o preocupación. Sabes que con el tiempo la diferencia de edad se hace más marcada y no quieres convertirte en una persona celosa, harta o insegura. Aún así, prefieres no pensar en ello seriamente, porque temes malograr la dicha de vivir un amor como el que ahora sientes. De todas maneras, consciente o inconscientemente, te preguntas: ¿Cuántos años me quedan de felicidad? La lectura del Principio 9 te servirá de ayuda y reflexión: El
amor no tiene edad, pero los enamorados sí.

Te separaste y andas 10. a los tumbos. Has perdido tus puntos de referencia habituales, te sientes sola o solo y estás hasta la coronilla del amor. Además, juras que no volverás a tener a nadie y que los hombres o las mujeres son todos unos idiotas. En fin: tienes dificultades para aceptar una separación que todavía te duele y no eres capaz de empezar de nuevo. La lectura del Principio 10 te servirá de ayuda y reflexión: Algunas separaciones son instructivas; te enseñan lo que no quieres saber del amor.

04 mayo, 2011

Politizar ciertas cosas

Llevo algún tiempo reflexionando sobre los riesgos que conlleva politizar ciertos aspectos de nuestras vidas. Hoy se me ha dado por escribir una nota en relación a este tema y lo primero que he hecho ha sido buscar en la RAE el significado de este término:

politizar.

1. tr. Dar orientación o contenido político a acciones, pensamientos, etc., que, corrientemente, no lo tienen. U. t. c. prnl.

2. tr. Inculcar a alguien una formación o conciencia política. U. t. c. prnl.

A lo largo del tiempo hemos cometido el error de politizar algo tan común como es la lengua, el idioma, el habla y ahora sufrimos las consecuencias. Por ejemplificar, los que llevan el idioma por bandera que llegan al poder y se jactan de que toda acción es en favor de la lengua en cuestión, se encuentran con que al perder el poder el partido opositor lo primero que hace es atacar deshacer sus acciones, hacen honor a su nombre ("OPOSICIÓN") y nos encontramos que las primeras medidas a tomar son antagónicas con respecto a logros y obras llevados a cabo por los primeros.

Por poner un ejemplo, el gallego en Galiza, los pocos años que estuvo en el poder el bipartito formado por PSOE y BNG fueron con el idioma por bandera (y no es que no crea que necesitamos defender su uso y promoverlo), alardeando una y otra vez de lo mucho que luchaban por el gallego y trabajaron por tratar de fomentar su uso en los diferentes ámbitos (y me parece totalmente correcto e incluso necesario pues soy defensora de mi idioma y mi cultura - y lo hago en gallego y en castellano-, soy afortunada por conocer dos idiomas ya que la diversidad enriquece). La oposición entonces que es nuestro gobierno actual lo primero que ha hecho es desandar todo el camino que habíamos avanzando, incluso retrocedió de forma alarmante con respecto a los tiempos de Fraga en el tema lingüístico. Vamos que a mi modo de ver no ha sido rentable esta acción y creo que hay cosas que se puede defender independientemente del color que te guste, de la música que escuche o del partido que votes en las elecciones.

Pasa lo mismo con los derechos de los homosexuales, hemos politizado la sexualidad colectiva, o más bien los derechos de este colectivo, una parte importante de esta socidad. Da la impresión de que en este tema obviamos que entre los azules no hay gays, ni lesbianas... El PSOE jugó con un colectivo, más en concreto con sus derechos con el único fin de ganar votos, prometió (y cumplió) una ley que permitiese a los homosexuales casarse y alardeó de lo "progre" que son en materia social. ¿Qué va a pasar cuando el PP suba al gobierno? Lo que vienen anunciando desde hace tiempo intentar derogar una lei que nos permite a todo el mundo casarnos con la persona que amamos independientemente de su sexo. ¿Os sorprende? A mí no y es una pena que diga esto. Está claro que hacía falta esta ley pero no deberían haber hecho de este tema algo político sino algo social, porque nos afecta a las personas que formamos una sociedad. Es muy triste que avancemos en derechos sociales en favor de un color político en lugar de ser en favor de una parte de la sociedad, porque somos millones de personas de todos las formas y colores.

No deberíamos crear asociaciones de color, sino asociaciones de personas humanas, dejar la política a un lado y pensar en el bien común, luchar por los derechos de las personas independientemente de su color, de su sexo, de su religión. Estamos cometiendo de nuevo el mismo error y en ocasiones no nos damos cuenta, mezclemos nuestras diferencias y formemos un mosaico de colores formado por personas humanas y aprendamos a escuchar al prógimo para conocer sus limitaciones y diferencias pero sin juzgarle, luchemos por un mundo mejor en el que nuestras diferencias políticas no importen cuando se trate de ampliar derechos sociales. Y seguimos politizando los deportes, la orientación sexual, el idioma, y es algo contraproducente ... ¡Aprendamos de los errores del pasado!

03 mayo, 2011

Be water, my friend

Cincocentos anos de Cristo xa decían eso de "todo flúe, nada permanece" e decíao un home que ó parecer sabía moito, Heráclito de Éfeso tamén coñecido como "o Escuro". E tiña razón, polo menos segundo a miña maneira de velo, a vida é un proceso de cambio constante, nunca é estática.
Eu son vítima de moitos cambios, e coma min toda a xente que quere evolucionar. O motor do cambio? Moitas veces a vontade de querer cambiar, de querer mellorar, de querer sentirse mellor con unha mesma e con esta sociedade que nos tocou, outras veces o simple paso do tempo é estímulo necesario para que o cambio se produza. Pero non deixo de ser xamáis eu mesma, cometín o erro de disociar unha parte do meu pasado e bauticeino con un nome, Miniyo, xulguei o forito da disociación de xeito severo e ata non hai tanto puiden perdoar. Así que non quero disociar máis a miña personalidade ou a miña historia porque algo que ocorreu o por algo que ha de acontecer nun futuro, eu sempre serei eu de principio a fin.
Eu fun eu en pasado e son eu en presente, unha versión mellorada do que fun e unha versión obsoleta do que serei. Pero non quero vivir en pasado nin en futuro, pretendo vivir no presente a gusto coas miñas circunstancias e, por suposto, sen esquecer as pequenas cousas que quero seguir mellorando. Querer é poder, é o primeiro paso para poñerse en marcha, discernir que é o que se quere cambiar e o que se quere acadar sen importar o camiño a tomar. Esto é un síntoma de que estou asimilando cambios que me quedan por facer porque quero poder ofrecer a versión óptima de esta eu que son en presente. Porque con tanto cambio en tan pouco tempo conseguín sentirme mellor, consguín simplificar certos pensamentos e conseguirei romper as miñas limitacións para seguir crecendo.
O crecemento persoal é algo moi importante que cada cual ten que considerar se levar a cabo ou deixarse ir neste mundo tolo. Non podemos controlar as circunstancias pero si que podemos adaptarnos ó que virá, sempre sen esquecer que cun sorriso o camiño máis tedioso faise algo máis levadeiro. Anímovos, e anímome a min tamén, a querer e aspirar a pequenos cambios que desembocan na magnificencia persoal.
Eu sigo como dixo Heráclito, fluíndo como a auga porque para pernacer impasible e queda xa haberá tempo cando deixemos de existir.