Así como veu o ano xa marchou e sen que ninguén puidera facer nada por impedilo. Atrás quedan momentos alegres, tristes, nostálxicos, entrañables, inolvidables, ... Atrás queda xente que se desprende da nosa vida como quen tira un "kleenex", xente que se vai sen posibilidade de repetir vivencias e propósitos para un ano que comeza. Ó longo de todo este ano reín e chorei en soidade e con compaña, gritei e enfadeime, protagonicei escenas cómicas e vivín momentos dramáticos. Este ano tivo días grises, negros, azuis, amarillos, ... pero sobre todo coñecin os días con unha tonalidade verde que descoñecía ata o mes de abril. Este ano coñecin xente nova e redescubrin facetas de xente que levaba máis tempo na miña vida que me puideron gustar ou non. Neste ano houbo tempo para hospitalización de varios familiares por temas diversos pero o que máis me tocou a fibra foi a da miña prima que se pasou todo o ano saindo e entrando do hospital. Este ano que pasou tiven que pedir dúas baixas por enfermidade, caín con larinxite aguda dúas veces e o meu traballo é casi en exclusiva coa voz. Neste ano perdín a unha boa amiga e tamén a un amigo da pandilla de saidas e botellóns na praia, pero sin dúbida o que máis me marcou foi a perda de Marta. Non hai día no que non me acorde dela, se non é porque oio Sabina é porque falo coas amigas comúns que tiñamos ou mesmo co seu irmán. Ainda non me fago á idea da súa perda e bastante a miúdo se me pasan cousas pola cabeza que me recordan ou fan que pense nela. Comecei o pasado ano de un xeito normal, en plan encefalograma plano, sen maior emoción que pasar a noitevella e o aninovo coa familia e algúns amigos. Pero a medida que ía avanzando o ano ese encefalograma plano comezou a dibuxar picos hacia arriba e hacia abaixo e a horizontalidade da liña perdeu para sempre a rectitude. Sen dúbida hai dous momentos claves no pasado ano, o amor e a perda. Incluso podo verlle o lado positivo ó momento máis negro do ano e é que eso sirveu para achegarme de novo a amigos que xeográficamente estaban lonxe e a valorar máis a súa amizade. Sen dúbida a mellor noticia de este ano é que me namorei, esta vez é un amor grande, escrito con maiúsculas porque sinto como nunca sentira todo aquelo que trae consigo este estado no que me atopo agora. En 26 anos de vida xa me tivera namorado outras veces pero nunca así, como sempre de xeito inesperado aparece unha persoa na miña vida e sin querer vai surxindo o amor. Ós poucos días de coñecela xa sabía que a quería e aínda que me pareceu precipitado díxenllo, o único que temía é que se asustara e saira da miña vida tan pronto como chegou, pero a sorte púxose de cara e quixo o destino alimentar este amor primeiro con bicos, abrazos, caricias e todas es cousas que manteñen viva a ilusión, o desexo, a paixón... Nunca sentira o amor deste xeito, sen dúbidas, sen excusas nin explicacións, e ainda que ás veces costame moito facerme entender sigo intentado para que a comunicación sexa fluida e os malos entendidos se minimicen o máximo posible. Podería seguir intentando explicar os sentimentos pero está claro que é complicado e perfiro non racionalizalos ata o punto de poder describilos sen máis. Sen dúbida coñecer á princesa do conto que estou vivindo é o mellor que me pasou ata o momento. Este ano que comeza está plagado de ilusións, bos propósitos e algunha promesa que penso cumprir. Hora a hora, día a día e semana a semana todo o que sinto me fai máis grande e o amor que sinto crece por momentos e seguirá facéndome grande, facendo que desexe ser mellor, que queira seguir crecendo e compartido todo coa persoa amada.
El blog de la zoocióloga que quería ser escritora
ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.
Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.
03 enero, 2010
09 diciembre, 2009
Descubriendo nuevas frases
"Allí donde habla el corazón es de mala educación que la razón le contradiga" (Frase sacada del libro de Milan Kundera, La insoportable levedad del ser)
"El amor nace del deseo repentino de hacer eterno lo pasajero" (Frase con la que acaba la película El resultado del amor, la frase es de Ramón Gómez de la Serna)
"El amor nace del deseo repentino de hacer eterno lo pasajero" (Frase con la que acaba la película El resultado del amor, la frase es de Ramón Gómez de la Serna)
02 diciembre, 2009
Empezando a hacer balance anual
En el último mes del año incoscientemente hago lo que la mayoría hace llegado este último mes, balance del año entero. Ha sido un año que desde luego marcará un antes y un después en mi vida. Por un lado he de decir que este fue un año triste pues he perdido a una muy buena amiga y a un amigo no tan cercano pero al que también apreciaba.
Marta era filóloga y compartía conmigo un ídolo, Sabina. Por eso cada vez que escucho su música la recuerdo y me siento triste por momentos y alegre a la vez pues supone reecontrarme con ella con cada letra que tarareo. Su marcha fue del todo inesperada y muy dura, para unos más que para otros, pero las cosas hay que tratar de tomarlas lo mejor posible, sobreponerse y aquí estamos sus amigos echándola de menos cuando quedamos para ir a tomar una tortilla a Ocobrix o rememoramos alguna historieta del instituto. Esto no ha sido un adiós sino un hasta luego, seguro que coincidiremos en otra ocasión. Podría expandirme sobre lo que supuso la pérdida de Marta pero este no es tema que quería tratar en el artículo.
Toné fue un chico espontáneo y divertido que no se callaba nada, esto le traía enfrentamientos con alguna gente a la que le encantaba picar. A penas le veía pero cuando coincidíamos la risa estaba asegurada y el rato pasaba a ser una anécdota, su afición era el submarinisimo y el mar se lo llevó una noche de mal tiempo. Cuando quedo con el círculo de gente con la que solía coincidir con él, no hay día que no le recordemos o contemos una aventura vivida con él.
Este año no sólo ha tenido cosas tristes sino que también ha traído a mí muy buenas vivencias y a gente extrahordinaria. Este año me han enseñado de nuevo a amar pero esta vez sin dudas ni celos, sin excusas ni porqués. Este año conocí a X, la mujer con los ojos más bonitos que visto hasta el momento y que con ellos ha sabido cautivarme y leer en mí más allá de la fachada que muestro a la mayoría. Podría contaros mil cosas sobre el amor que siento y que me hace sentir, pero tampoco es caso del que quería hablar.
Este año he hecho nuevos amigos y amigas, me han cambiado de departamento en el trabajo y me han acogido de muy buena gana. Me han hecho sentir muy agusto y confiada, entre todos mis compañeros y compañeras. Entre tanta gente nueva en mi vida surgen las nuevas amistades y esas son las que hacen de un día gris en el trabajo algo más llevadero.
Este año una persona muy cercana a mí ha estado enferma y todavía lo sigue siendo pero el lado positivo es que sigue luchando día a día por seguir adelante y ha superado una operación de implante de la cabeza del fémur, que con todas las contras que tiene es un gran mérito. Ahora en vez de andar hacia la meta podrá correr y todos sus seres queridos lo celebramos. Seguiremos ayudandola a luchar y en lo que haga falta.
Este ha sido un año con muchos cambios, me he independizado y eso sienta genial, todos los días vivo en un "Gran hermano" con mis compañeros pero el balance de la convivencia a pesar de todas las dicusiones y percances, es muy positivo, en el piso me siento en casa. Este está siendo un año con sus más y sus menos pero me quiero quedar con lo bueno, amor, salud y trabajo.
PD: Otro día seguiré haciendo un balance más profundo del año con más detalles.
Marta era filóloga y compartía conmigo un ídolo, Sabina. Por eso cada vez que escucho su música la recuerdo y me siento triste por momentos y alegre a la vez pues supone reecontrarme con ella con cada letra que tarareo. Su marcha fue del todo inesperada y muy dura, para unos más que para otros, pero las cosas hay que tratar de tomarlas lo mejor posible, sobreponerse y aquí estamos sus amigos echándola de menos cuando quedamos para ir a tomar una tortilla a Ocobrix o rememoramos alguna historieta del instituto. Esto no ha sido un adiós sino un hasta luego, seguro que coincidiremos en otra ocasión. Podría expandirme sobre lo que supuso la pérdida de Marta pero este no es tema que quería tratar en el artículo.
Toné fue un chico espontáneo y divertido que no se callaba nada, esto le traía enfrentamientos con alguna gente a la que le encantaba picar. A penas le veía pero cuando coincidíamos la risa estaba asegurada y el rato pasaba a ser una anécdota, su afición era el submarinisimo y el mar se lo llevó una noche de mal tiempo. Cuando quedo con el círculo de gente con la que solía coincidir con él, no hay día que no le recordemos o contemos una aventura vivida con él.
Este año no sólo ha tenido cosas tristes sino que también ha traído a mí muy buenas vivencias y a gente extrahordinaria. Este año me han enseñado de nuevo a amar pero esta vez sin dudas ni celos, sin excusas ni porqués. Este año conocí a X, la mujer con los ojos más bonitos que visto hasta el momento y que con ellos ha sabido cautivarme y leer en mí más allá de la fachada que muestro a la mayoría. Podría contaros mil cosas sobre el amor que siento y que me hace sentir, pero tampoco es caso del que quería hablar.
Este año he hecho nuevos amigos y amigas, me han cambiado de departamento en el trabajo y me han acogido de muy buena gana. Me han hecho sentir muy agusto y confiada, entre todos mis compañeros y compañeras. Entre tanta gente nueva en mi vida surgen las nuevas amistades y esas son las que hacen de un día gris en el trabajo algo más llevadero.
Este año una persona muy cercana a mí ha estado enferma y todavía lo sigue siendo pero el lado positivo es que sigue luchando día a día por seguir adelante y ha superado una operación de implante de la cabeza del fémur, que con todas las contras que tiene es un gran mérito. Ahora en vez de andar hacia la meta podrá correr y todos sus seres queridos lo celebramos. Seguiremos ayudandola a luchar y en lo que haga falta.
Este ha sido un año con muchos cambios, me he independizado y eso sienta genial, todos los días vivo en un "Gran hermano" con mis compañeros pero el balance de la convivencia a pesar de todas las dicusiones y percances, es muy positivo, en el piso me siento en casa. Este está siendo un año con sus más y sus menos pero me quiero quedar con lo bueno, amor, salud y trabajo.
PD: Otro día seguiré haciendo un balance más profundo del año con más detalles.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)