El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

08 marzo, 2009

Diario de Ray

Viernes 6 de marzo de 2009
Anoche me tocó dormir en la cocina de fuera así que tomé posición encima del viejo horno de leña inultilizado, que años atrás había utilizado el abuelo para cocer pan y empanadas. Me dormí una vez tomada la posición felina más cómoda que existe, como un obillo de lana me toqué la punta de los pies con las manos y metí mi hocico entre los brazos. Así me dormí profundamente, la verdad es que el haber cenado como un cerdo me ayudó a que mi sueño fuera tremendamente profundo. No recuerdo nada más, sólo que me levanté al mediodía del día siguiente y mi abuelita me miró con mala cara y me echó un poco la bronca.
Por lo que pude saber después, mi madre y mi abuela me habían estado buscando y llamando por todas partes, el viejo caseto de herramientas del abuelo, la cocina de fuera, el gallinero viejo, el garaje, incluso han mirado en las cunetas. Mi madre se había marchado a trabajar angusitada, pensando que ya no volvería a verme. Con este sueño tan pesado que tengo doy unos sustos del copón, incluso el otro día me metí en el armario de mi tía y también me buscaron. Ya empiezo a dudar si soy gato o lirón...

28 febrero, 2009

Lo bueno del tiempo es que coloca a cada cual en su sitio y te das cuenta de qué calaña es cada persona. Yo debo estar siendo colocada en un lugar donde nadie presta atención porque para las cosas realmente importantes me siento sola. Bien es cierto que sola se hace el camino de la vida, mas saber que puedo contar con alguien me daría fuerzas. Intento ser fuerte y ver lo positivo del mundo, un día estoy eufórica y al otro melancólica. Mucha gente que no me conoce opina que estoy loca (dicen que en el buen sentido) pero no saben ver más allá de las payasadas y gracias que tengo que hacer para no mostrar fragilidad, no aprencian la grandeza de un mísero ser humano corriente, leal y sincero.
Para mí misma: La semana pasada cumplí un año más, ahora me sitúo más cerca de los 30 que de los 20 y pensé que algunas personas que creí importantes se acordarían de mí ese día, pero una vez más me han defraudado. En el fondo creo que ya me lo esperaba pero me ha dolido un poquito más de lo que me esperaba. Tengo que deshacerme de esta energía negativa que llevo guardada en el fondo que no deje que lo positivo aflore. A la gente que le den morcilla porque lo único que cuenta en esta vida soy yo misma. Mentálízate zoocióloga, tanto analizar, tanto analizar y no consigues disfrutar plenamente de tus pequeñas alegrías.

25 enero, 2009

Querido Nadie

Querido Nadie:
Hoy me siento vacía, el día no ayuda y puede que estar en uno de esos días del mes que anuncian en la tele como "Me gusta ser mujer" tampoco, puede que realmente no tenga motivos para sentirme así, puede... puede que sean mil cosas pero no logro sacarme de la cabeza qué es lo que da sentido a una vida.
Intento buscar razones buenas, optimistas, alegres... pero no doy encontrado una convincente, sigo pensando en que si dejara de exisitir el mundo no se vería afectado. Me preocupa no ser importante para la gente, pero últimamente siento que no importo a quien me importa y eso me preocupa mucho.
Querido Nadie hoy voy a enterrar la cabeza en la arena otra vez, esperando que alguien sepa cómo ayudarme pero con la certeza de que nadie acudirá a mi ayuda y seré yo quien salga del hoyo como buenamuente pueda y tenga que sonreír a los demás fingiendo que no ocurre nada.