El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

28 febrero, 2009

Lo bueno del tiempo es que coloca a cada cual en su sitio y te das cuenta de qué calaña es cada persona. Yo debo estar siendo colocada en un lugar donde nadie presta atención porque para las cosas realmente importantes me siento sola. Bien es cierto que sola se hace el camino de la vida, mas saber que puedo contar con alguien me daría fuerzas. Intento ser fuerte y ver lo positivo del mundo, un día estoy eufórica y al otro melancólica. Mucha gente que no me conoce opina que estoy loca (dicen que en el buen sentido) pero no saben ver más allá de las payasadas y gracias que tengo que hacer para no mostrar fragilidad, no aprencian la grandeza de un mísero ser humano corriente, leal y sincero.
Para mí misma: La semana pasada cumplí un año más, ahora me sitúo más cerca de los 30 que de los 20 y pensé que algunas personas que creí importantes se acordarían de mí ese día, pero una vez más me han defraudado. En el fondo creo que ya me lo esperaba pero me ha dolido un poquito más de lo que me esperaba. Tengo que deshacerme de esta energía negativa que llevo guardada en el fondo que no deje que lo positivo aflore. A la gente que le den morcilla porque lo único que cuenta en esta vida soy yo misma. Mentálízate zoocióloga, tanto analizar, tanto analizar y no consigues disfrutar plenamente de tus pequeñas alegrías.

25 enero, 2009

Querido Nadie

Querido Nadie:
Hoy me siento vacía, el día no ayuda y puede que estar en uno de esos días del mes que anuncian en la tele como "Me gusta ser mujer" tampoco, puede que realmente no tenga motivos para sentirme así, puede... puede que sean mil cosas pero no logro sacarme de la cabeza qué es lo que da sentido a una vida.
Intento buscar razones buenas, optimistas, alegres... pero no doy encontrado una convincente, sigo pensando en que si dejara de exisitir el mundo no se vería afectado. Me preocupa no ser importante para la gente, pero últimamente siento que no importo a quien me importa y eso me preocupa mucho.
Querido Nadie hoy voy a enterrar la cabeza en la arena otra vez, esperando que alguien sepa cómo ayudarme pero con la certeza de que nadie acudirá a mi ayuda y seré yo quien salga del hoyo como buenamuente pueda y tenga que sonreír a los demás fingiendo que no ocurre nada.

24 enero, 2009

Resumen del año

Sin duda alguno el 2008 no ha sido un gran año, la escasez literaria reinó en mi blog y mi espíritu no se ha enriquecido nada. He decidido escribir las cosas que siempre callo porque si las dijera la gente pensaría que estoy loca.
Ha partir de la fecha de hoy si veis un artículo que empieza con "Querido Nadie" es porque hablará por mí ese lado oscuro que todo el mundo tiene, el agónico, deprimido y desolado trozo de ser que cada persona tenemos en mayor o me nor proporción. No os asustéis si un día hablo de sucidio, muerte o automutilación sentimental... de eso va mi desahogo, contarle a ese Querido Nadie las cosas que nunca me atreví a decir. Espero empzar pronto a contar cosas. Un saludo a mis pocos y escasos lectores.