Sin duda alguno el 2008 no ha sido un gran año, la escasez literaria reinó en mi blog y mi espíritu no se ha enriquecido nada. He decidido escribir las cosas que siempre callo porque si las dijera la gente pensaría que estoy loca.
Ha partir de la fecha de hoy si veis un artículo que empieza con "Querido Nadie" es porque hablará por mí ese lado oscuro que todo el mundo tiene, el agónico, deprimido y desolado trozo de ser que cada persona tenemos en mayor o me nor proporción. No os asustéis si un día hablo de sucidio, muerte o automutilación sentimental... de eso va mi desahogo, contarle a ese Querido Nadie las cosas que nunca me atreví a decir. Espero empzar pronto a contar cosas. Un saludo a mis pocos y escasos lectores.
El blog de la zoocióloga que quería ser escritora
ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.
Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.
24 enero, 2009
19 diciembre, 2008
Ultimando
Estamos ultimando los detalles finales, los balances y las cosas buenas de este año que está por finalizar. Antes del próximo año escribiré un post resumiendo las últimas vivencias del año 2008. Esperad ansios@s mis noticias. Besos y abrazos.
30 noviembre, 2008
Operación Champú. Alambres (las fotos ya las adjuntaré)
(Publicación con bastante retraso)
Durante este tiempo de ausencia literaria han pasado muchas cosas en esta conocidísima "Operación Champú". Ray ha dejado de ser el gato biónico para ser un gato normal, ya le han sacado toda la parafernalia que tenía metida en la pata para su pronta recuperación. Después de más de un mes y medio con sus "alambres" Ray ha vuelto a hacer uso de su huesuda pata. El lunes pasado acudió a revisión, la rotrura huesuna estaba casi totalmente soldada.
En la radiografía se podía observar un cayo tremendo que recubría su rotura, eso era muy buena señal. En ayunas acudió a su revisión por indicación médica, esa mañana no era seguro que le fueran a retirar su parte biónica pero la radiografía de su cita anterior parecía indicar que ese día tenía casi todas las posibilidades de que se procediera a su retirada. Así fue, se procedió a dormir al pequeño felino y a los pocos minutos Campanilla comenzó a retirar los tornillos que unían sus alambres.
He de hacer un inciso para comentar que durante el tiempo de recuperación de nuestro gatuno amigo sufrió, por parte de algunos familiares, un cambio de nombre. Durante este periodo Ray (o Rayitas) pasó a ser llamado Alambres, este nombre fue puesto por el cabeza de familia Elías Padre. Sé de muy buena fé que este mote no era muy de su agrado, no esta bien eso de mofarse de las desgracias ajenas, pero se lo tomaba con filosofía.
Me había quedado en comentar como Campanilla procedió a desatornillar aquellas tuercas que mantenían unidos los hierros de la fijación externa que se le había puesto a Ray mes y medio antes.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)