El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

01 mayo, 2007

Triste pero cierto

Hoy me levanté con esa sensación de vacío que todo el mundo teme. Me sentí sola otra vez, sentí que nadie me comprendía, que nadie se molestaba en leerme entre líneas, nadie escuchaba mis silencios e interpretaba mis palabras. Es triste que todavía en mis momentos de bajón piense e una persona que me ha demostrado durante este tiempo que no lo merece. Me doy pena a mí misma y la autocompasión es lo peor que puede haber en el mundo a parte de las mentiras.
Aún se escapa a mis conocimientos el porqué y el cuándo ocurrió, si fui la culpable o no. No pensaba en el tema desde hacía tiempo pero hoy soñé y el pasado me hizo añorar tiempos mejores una vez despierta. Supongo que solo será un mal día, soy persona y como tal tengo derecho a tenerlos.
PD: Sin sueños, esta vida no merece la pena. ¡Qué triste que ni de eso tengo ahora!

12 abril, 2007

Como las aspirinas

Tras varios días desaparecida hago mi reaparición con más energía. He tendio las neuronas en remojo y el pie derecho lesionado. No es que mi lesión me haya impedido escribir, pero he tenido tiempo para pensar.
Me he dado cuenta de que las ilusiones que en un principio te hacen efervescente son las que primero se van. Mucho ruido y pocas nueces. Cuando echas a un vaso de agua una pastilla para la gripe hace lo mismo, luego puede resultar o no efectiva.

02 abril, 2007

Escapar...

¡Qué curiosa costumbre tiene el pasado de golpearnos la puerta otra vez cuando menos lo esperamos!
¡PUM PUM! (llama el pasado a mi puerta) "Lo siento querido pasado pero me he escabullido de tus redes y no quiero nada contigo, ve a llamar a la puerta de otra persona que ya no me interesas".
Pero de nuevo "PUMPUM" y haces como que no lo oyes, una y otra vez hasta que se cansa. Entoces respira tranquila te sientas en el sofá de tu casa a ver el fuego de la chimena, a leer un libro o simplemente a pensar. Entonces un ruido a cristal roto suena y algo te azota en la cabeza, por un momento pierdes el conocimiento pero lo recuperas al segundo, entonces ves al Pasado golpeandote de lleno y tú caes de bruces ante él.
Ahora por mucho ignorar lo tienes delante, lo ves y lo sientes, lo oyes... lo notas y entonces no tienes nada más que hacer, solo dejar que cicatrice...