El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

29 agosto, 2006

Dulces amargos

A veces me pregunto cosas, muchas cosas. De hecho, creo que me cuestiono todo. En ocasiones es divertido y en otras es rallante. No sé si es el encanto de vivir y por eso todo se tuerze y se vuelve dudoso, por momentos pierdo la ilusión de continuar y me siento vacía. En cambio, otras veces me siento bien y me gusta.
Últimamente me planteo si la rutina a tocado mi relación y por eso me molestan detalles que antes no lo hacían, o es que hemos sido nosotras las culpables de despreocuparnos y perder los detalles bonitos que lo hacían especial.
No sé que espero yo de el amor, unas veces te da y otras te quita. El amor está siempre enfretado al mounstro que tanto temo, la rutina. Quizá sea una romántica empedernida que se marchita con el paso del tiempo y la dejadez, no lo sé. Lo que sí sé es que no quiero seguir perdiendo la ilusión por dejarme el culo con detalles que no llevan a ningún sitio si no se le tiene en cuenta.
Definitivamente sí soy una romántica pero... ¿a quién no le gusta que le digan "te quiero"?, ¿a quién le desagrada una cena romántica con una persona a la que quieres?, ¿quién es el tonto o la tonta que prefiere pasarse las noches a solas, en una cama de 90 que a veces resulta enorme por el vacío que hay cuando no está esa persona?, ¿soy rara porque me gusta compartir una noche estrellada hablando de "filosofía de andar por casa" con alguien especial?, ... resumiendo: ¿a quién le amarga un dulce? Quizá sea rara por todo eso y por más cosas pero me doy cuenta de que he compartido más momentos de esos con mis amigos (que no digo que sea malo) que con quien quiero querer.
A esos ojos que cuando me miran tengo ganas de besar.

21 agosto, 2006

La marea negra ha vuelto a Galiza

Como bien sabeis todos, o casi todos, hasta no hace mucho las llamas arrasaron gran parte de el encanto verde de Galiza. Tras esa gran barbarie de incendios indiscriminados provocados por manos anónimas la marea negra invadio nuestra tierra. Hace muy pocos años la marea negra fue un "prestigioso" fallo del PP que no supo actuar ante un pequeño accidente que desembocó en tragedia. Hace solo unos días que nosotros ardíamos con la tierra con lágrimas en los ojos viendo como una parte de nuestro ser se calcinaba. Los políticos se dedicaban a lanzarse críticas, unos a otros PP a PSOE y vicieversa. Discutir en tiempos difíciles en lugar de dejar por un momento sus diferencias a un lado y luchar unidos por una causa común, Galiza.
Verborrea o diarrea verbal padecen nuestros políticos que se dedican a buscar la culpabilidad de la desgracia en lugar de intentar ayudar. Siempre hay algún político que ayuda... a posar en la foto claro, que siempre queda muy bien. La política en estos últimos tiemos se ha vuelto negra, primero el fuel y luego las cenizas, y yo lo único que sé es que ayer mientras paseaba por un monte quemado me dolía el corazón porque una parte de mi ser se había quemado.

09 agosto, 2006

El tío Roxo

Este gato que se parece a Garfield es Roxo, desde ayer ascendido a Tío Roxo. No es el mejor tío del mundo pero os aseguro que él lo hace lo mejor que puede. Solo tiene cuatro meses y medio y no se le puede pedir demasiado en responsabilidad pero poco a poco irá mejorando.
Ahora os presento a sus sobrinitos adoptados, a dos ya los conoceis por la foto del post de ayer. Esta foto es de ahora y os informo que los gatitos evolucionan lento pero bien. Aquí os dejo la imagen del día, el tío Roxo mirando por sus sobrinitos que todavía no tienen nombre (se aceptan sugerencias).