Cuanto más bella es la vida
más feroces sus zarpazos,
cuantos más frutos consigo
más cerca estoy de perder,
por una caricia tuya
toco el cielo con las manos
pero sé que si te marchas,
besaré el suelo otra vez.
Grita al mundo, rompe el aire
hasta que muera tu voz,
que el amor es un misterio
y que importa sólo a dos,
correremos por las calles,
gritaremos tu y yo que el amor
es un misterio y que importa solo a dos.
Yo no quiero causar pena
sólo por mi condición de mujer rota
en esencia y herida en el corazón
no habrá un hombre en este mundo
que me vuelva a hacer caer,
porque sé que si se marcha
besaré el suelo otra vez.
Cuando llegue el huracán,
que seguro ha de venir,
por marcharte e mis brazos,
por escaparte de mí pensaré que fuimos grandes,
pensaré que fuimos dos,
tú en tu cuerpo, yo en el mío y un sólo corazón.
El blog de la zoocióloga que quería ser escritora
ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.
Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.
07 enero, 2006
04 enero, 2006
Nubes en el cielo
Anoche, mientras intentaba dormir una tormenta me sobresaltó el corazón. Comenzó con una brisa que dio paso al fuerte viento huracanado que atrajo las nubes hasta mí, las nubes se acumularon hasta descargar una tromba de agua que hacía tiempo no presenciaba, los rayos iluminaron el cielo gris oscuro y los truenos retumbaron en mis oídos.
El proyector de mi cabeza empezó a funcionar e imágenes se sucedieron sin cesar, recuerdos imborrables que han impregnado de nostalgia mi alma corrieron por mi quijotera. Entonces oí una voz que tranquilizó mi sobresaltado corazón, mi razón volvió por momentos a rozar la pista de aterrizaje de mi cabeza sin posarse demasiado. Cuando consiguió su objetivoy y mi corazón estaba ya algo más calmado la razón voló a las alturas donde suele pulular. Rozando las nubes, tocando el teño universal de todo ser humano, el cielo, siendo libre por siente jamás.
02 enero, 2006
Un año a caballo de otro
Ding Ding Ding Ding...
Dong dong... dong dong... dong dong... dong dong....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
.... ¡DONG! ....
Así termina el año la mayoría de la gente en este país, evidentemente cada "dong" va acompañado de su correspondiente uva. Este año me he tomado las doce sin problema (será porque las escogí más bien pequeñas) y se me ha olvidado de pedir el deseo correspondiente, después brindamos en casa tras felicitarnos el comienzo de año. Tan sólo tuve que dar unos... espera que pienso... diez y nueve multiplicado por dos... ¡me falla la memoria! ... ¡38 besos y la mitad de ese número en "felicianos" (digo, feliz años)! Eso tan sólo durante la cena, ya que en mi casa eramos 19 personas a cenar, no es un mal número (o eso me han dicho)...
Después de brindar me cambié y por una vez en el año me puse falda para salir, todo el mundo me echó piropos por ser un acontecimiento insólito... y me fuí de fiesta a casa de Beta con toda la tropa, misteriosamente una botella de champán se me pegó a la mano y no se despegó hasta que se terminó, más bien me la terminé... A las seis y media de la mañana llegué a casa, no tenía más gana de fiesta pero hasta ese momento me lo pasé genial... a la mañana siguiente dolor de cabeza, me desperté, aun con esas, a comer y esta vez eramos 19 menos Coco, Eli, So, Jo, y Maki... también un escuadrón, como dicen en mi tierra, de carallo... este ha sido mi mejor comienzo de año en los últimos dos, el año pasado con fiebre en cama y el anterior no lo recuerdo... ¿o sí? Bueno, da un poco igual, sólo quería transmitiros que he comenzado bastante bien el año, y seguramente (porque es un poco difícil) será mucho mejor que el año que dejamos atrás... Feliz Año y Feliz Vida en general para todos y todas las zoociólogas como yo que tienen su blog y me han hecho un huequecillo en él y, como no, a mis lectores y lectoras. Mis mejores deseos desde un día de optimismo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)