El blog de la zoocióloga que quería ser escritora

ETERNAMENTE EN OBRAS - Este blogue naceu da necesidade de sacar fora o meu mundo interior, como ferramente que me axudou a aprender a expresar e transmitir sentimentos en sensacións. Escribir foi o que fixo de min unha persoa que conseguiu evolucionar ata o punto no que me atopo hoxe.

Neste blogue atoparás textos en galego e en castelán porque dependendo do día no que esscriba e dos sentimentos do momento a lingua que se pronuncia pode ser calquera das dúas.

05 marzo, 2022

Revelación Onírica

Esta noche he tenido una revelación y como en otras ocasiones se me ha presentado en forma de sueño. Me he despertado con una sensación extraña, entre triste y liberadora. Como cuando pierdes a alguien en tu vida y comienza el proceso del duelo. He soñado que perdía a la persona que hasta ayer denominaba "mi mejor amigo" y al despertar me he dado cuenta de que esa pérdida ocurrió hace mucho, pero es duro reconocerlo y aceptarlo de viva voz o por escrito.
Ahora lo veo claro y sin ningún tipo de reproche.

Duele reconocerlo y por momentos me siento imbécil pero es lo que hay. Siempre he puesto más de lo recibido en mis relaciones pero esto no implica que quiera recibir más o me sienta mal por ello. Lo plasmo por escrito, no como reproche, sino como acto de liberación y de reflexión: la historia se repite una vez más, la vida va colocando las cosas en su sitio si avanzas en su camino.

Decía Forest Gump que la vida era como una caja de bombones pero yo creo que es más como un viaje en autobús con un conductor novel y que quien conduce eres tú. Hay momentos en los que te pierdes y no vas por el camino esperado. A veces el trayecto es simple, llano y la carretera es tan amplia que te invita a pisar el acelerador; otras veces los caminos se vuelven tortuosos y angostos, tan llenos de polvo que no ves la dirección correcta pero no queda más remedio que tirar hacia adelante. Como buen autobús tendrás que parar varias veces por el camino de la vida y en cada parada habrá gente que se suba contigo y se quede para siempre, habrá quien se baje enseguida y no vuelva a subir, habrá quien se suba a mitad del trayecto y se quede hasta el final y pasajeros intermitentes, que subirán y bajarán varias veces. Cuando alguien se baja después de un gran trayecto te apenas pero nunca sabes si volverá a subirse. También hay pasajeros a los que echas tú del autobús porque te están amargando el viaje de alguna manera y es mejor liberar espacio que cargar con rémoras, que aún encima traen equipaje que ralentiza tu viaje. La vida sigue y tú autobús no va a pararse porque es parecido al que salía en Speed.

Dejando atrás la metáfora y volviendo a esta sensación con la que me he despertado pienso en la tristeza que me produce el hecho de tomar consciencia de esta pérdida. Me aferré de manera insana a seguir creyendo que tenía al mejor amigo que se pueda imaginar pero lo cierto es que olvidé que era una persona más, tan imperfecta como yo, a la que quizás exigí mucho de manera involuntaria. Hoy tomo conciencia y me preparo para un duelo más, perder a un amigo de forma no literal se parece más de lo que me gustaría al vacío que deja una muerte de un ser querido. 

Querido amigo, te lo digo de corazón: "que te vaya bonito, mis mejores deseos" (lo decía Rosana e una canción) "que en la vida recojas lo que siembres de bueno"... Es lo único en lo que puedo pensar de ese tema porque lo de "pa ti no estoy", en este caso, no procede. Estaré ahí si así lo requiere la situación como ya he demostrado en otras ocasiones, no por demostrar nada a nadie sino porque me sale del alma.

Espero en el fondo que este adiós sea realmente un hasta pronto aunque tengo que verbalizar de algún modo de que este hecho es, de entrada, un punto y final a nuestra historia de amistad. A ver si me explico sin que se malinterprete… Tengo que dejarte ir y despedirme aunque la puerta se quede abierta. Tú, el destino o la suerte hará que ésta se cierre definitivamente o que quizás un día quieras volver a entrar. Y escribo todo esto sin acritud porque para algo tiene que servir está reflexión tras la revelación onírica…

Me siento muy feliz de haber compartido tantas cosas contigo que no cambiaría por nada: risas, lloros, miedos, confesiones, comidas, bodas, bautizos y comuniones… Gracias, de verdad por haber sido alguien tan importante para mí y mi familia, siempre serás mi hermano de otra madre, parte de mi familia, mi amigo y confidente.

Sabes perfectamente la ruta de mi autobús, sabes dónde está la cochera donde reparo para continuar el viaje… Disfruta de tu camino y sé feliz, aprende de tus aciertos y también de tus errores y el día que quieras volver no voy a pedirte explicaciones pero tampoco aguantaré reproches. En este sueño revelador que he tenido esta madrugada nos echamos cosas en cara que no arreglaron la situación, fue un sueño con final trágico, de esos que no me gustan y te dejan mal sabor de boca al despertar. 

Hoy he amanecido con una lucidez que solo la falta de sueño te puede brindar y entre párpados a media hasta y el sueño persiguéndome he decidido escribirlo.
Un día más me siento afortunada pese a todo.

03 noviembre, 2018

Novidades pouco novas

Levo algún tempo sin pasar polo meu blogue, o meu recuncho seguro onde vomitar as cousas que levo por dentro. Quizáis fuxa de certos sentimentos que me removen por dentro ou quizáns en todo este tinglado haxa demasiados recordos... O certo é que dende hai moito tempo non me paro a escribir o que sinto porque, ao meu modo de ver, vou xestionando mellor as cousas que me pasan. Son consciente de que certas reaccións son viscerais pero as asumo coma tal e non me sinto culpable por eso.

Nos últimos meses pasaron moitas cousas e maila todo sigo "felizmente zoocial", agora volco parte das miñas enerxías en escribir noutro blog... pero ese novo blogue non é sobre min, é sobre cans e unha enfermidade moi contaxiosa que sufrimos na casa dende a chegada de Koi, Galguitis Aguda... nese blogue escribo as historias que me mandan outras casas adoptivas de caralápices (enténdase como tal galguis que veñen a Galicia a vivir), case todas de Galgos 112...

Que tolería, os últimos meses entre os nosos cans e o drama de Torito... un can 10 que o adoptan e devolven 2 veces seguidas en menos de 15 días... en fin, non quero opinar sobre esto aquí pero direi que hai xente que é do peor... Quizáis a novidade máis importante destes últimos meses foi o meu cambio de estado civil, si... agora son unha muller casada, e felizmente ademáis... tamén hai cousas negativas que pasaron neste tempo e que asumo con todas as consecuencias (entre elas prescindir do que se supoñía que era unha boa amizade)... mais non me arrepinto de tomar as decisións que tomei, resultado final de un cúmulo de torpes malosentendidos... pero cando unha bola de neve roda por unha ladeira faise cada vez máis grande e chegado un punto non se pode parar ainda sabendo que poida causar estragos.

Espero non tardar demasiado en voltar a escribir... polo de agora xa me despido. Atrás quedan xa decisións tomadas co corazón nun puño. Seguirei en pé maila todo, porque ser feliz é cuestión de actitude fronte aos malos momentos... e como esta menda de malos momentos sabe algo non lle queda outra máis que ser unha resiliente (grazas Elisa por ensinarme esta cualidade).

Sede felices, segue a ser de balde e non esquezades sorrír porque un día sen sorriso é un día perdido.

23 octubre, 2018

Vendedor@s de fume

Eu digo A, pero fago B...
Ti dis que hai perigo,
eu non vexo tal!
A é a opción correcta
dis tentando camelarme,
pero os feitos din B...

Non é unha mentira
mais é unha falsedade...
Eu digo A, pero fago B...
e dígoche A, repítome A!
B é o feito... C o resultado!

Agora sorpréndeste
vendiches fume e coherencia
e as cousas cairon polo seu propio peso
A e B... dicotomías da vida

Os erros exiten, os desamores, as aventuras
As mentiras inventámolas as persoas...
Eu digo A e fago B... mentira ou falsedade?
Sé consecuente, asume que B non é A
Que mentir é feo...
vas de guai, non chegas a chachi
e coas accións danos persoais,
corazóns rotos, historias acabadas...
Sigue dicindo A que os feitos claman B...

Cando mintes debes facelo para sempre
ou a túa versión non se sosterá... A ou B,
dúas caras dunha moeda... dúas versións
Pero en realidade a moeda era un poliedro
dos feitos moitas versión e nós sempre con A ou B
branco ou negro
ben ou mal
ying ou yang...

Hai que tentando non posicionarse
se ve arrastrad@ pola merda dunha falacia,
dicotomías poliédricas, un termo inventado
Falacias que negan
Mentiras que tratan de disimular a verdade
Vendedor@s de fume, de motos
Estafador@s a fin de contas...
CONTIGO NON, BICHO!

04 mayo, 2018

Mente e corazón... vísceras (editado)

Na mente está a razón, a sabiduría
no corazón o amor e os sentimentos
pero hai algo máis abaixo do peito
que convirte a boa xente en mala,
no abdome as vísceras,
egoísmo, capricho, posesión, celo...
que se agochan nas tripas.

O racional, algo pensado estructuradamente
con lóxica e coherencia,
bonito a ollos do mundo, doce...
Todo o mundo desexa ter unha mente estruturada,
queren ser coherentes cos seus pensamentos...
Pero hai algo que ás veces altera o raciocionio,
o sentimento, o corazón...

Din por aí que alí onde fala o corazón
é de mala educación que a razón o contradiga...
Pero as veces esas dúas cousas entran en conflicto,
razón vs corazón, quen gañará?

Esa é unha loita que ninguén nega e está ben vista.
Hai algo peor, escuro, triste e repugnante...
Algo que todo o ser humano ten e que pouca xente recoñece.
Nas vísceras se esconden as sensacións escuras,
os sentimentos menos bonitos e quizáis máis salvaxes:
egoísmo, capricho, posesión, celo, odio, atraccións prohibidas,
luxuria, desexos pouco "éticos", pensamentos escuros...

Admito ser unha persoa caval e racional, boa xente din...
recoñezo entrar en conflicto algunha vez na vida
razón vs corazón... unhas veces gañou a razón, outras non
pero hai algo máis que tamén debo asumir, a parte visceral
algo incontrolable mora no meu ventre,
sensacións e sentimentos a "bocajarro", ás veces incontrolables

Teño que aprender a vivir con eso, acepto esa parte
Entra en conflicto co resto e escoce...
É unha dor irracional e incontrolable, so o aillamento me da paz
Afastarme da orixe, crear un caparazón...
non sei outro xeito de facelo e sempre me funcionou
o prezo que pago por esta situación é moi alto
no camiño quedou xente, cádaveres figurados lles chamo

Agora me atopo de novo na encrucillada de estar diposta,
ou non, a pagar outra vez ese prezo tan alto...
serei capaz de ver outra saída? ogallá...
pero cando as cousas doen tanto sen razón hai que aceptalas,
e se fora preciso escapar o máis lonxe posible
non podo ir a ningures pois estou moi ben aquí,
poño a cucha coma se fose unha tartaruga, a dor persiste...
non queda outra que pagar o alto prezo
liberar a alma do tormento supó o conflicto razon+corazón Vs vísceras

Prescindir dunha desas tres partes é impensable,
sería amputar unha parte do meu ser... pero quero vivir en paz.
En paz comigo mesma... o resto é prescindible

Vomito en forma de soños a raiba que produce,
as paga que menos o merece...
unha e outra vez, de s´pueto... calquera cousa me irrita
non queda máis que traballar para controlar
e non perder a pouca cordura que tiña...

Afástate, non te quero no meu camiño... fora!
Preciso voltar á normalidade dunha mente feliz,
tranquila consigo mesmo... pero de novo...
Corre, corre... lonxe, moi lonxe... muros, pedras...
calquera obstáculo que impida que a cordura se vaia...
debo resarcirme, estar en paz comigo...

Teño que ser coherente, coller esa escuridade
enterrala no máis fondo, deixar que se afunda
non permitir que me leve con ela, ao fondo
onde unha vez estiven.

Admito e acepto os meus defectos, os meus caprichos,
a miña raiba... pero sempre tento desfacerme dela...
A raiba é un factor común en toda a miña vida,
convive comigo, ás veces impide que respire
Aceptación, invasión, desolación, vacío, nada...

NADA, o prezo de sentir escuridade no interior
Fin?...

20 abril, 2018

Abril

Din que o tempo cura as feridas mais co tempo aprendín que é mentira esa afirmación. As feridas perduran e o tempo axúdache a comprender e a aprender a vivir coa dor.

Seis anos hai dende o día que perdín ao home da miña vida, como corre o tempo. Non hai día que non me acorde de aquela marabillosa persoa que tiven coma pai. Non foi unh pai perfecto mais foi (e sempre será) o meu pai ideal.

Segundo o calendario maia o ano 2012 foi o derradeiro e alguén interpretou eso como unha teoría catostrifista da fin do mundo. Por sorte o por desgracia a vida continou despois daquel suposto remate do mundo e seis anos despois me atopo contándovos esto.

Para min o 2012 supuxo a fin do meu mundo, todo se veu abaixo: familia, amig@s, parella... Nese momento percateime que, a fin de contas, neste mundo naces e vives soa (sobre todo nos malos momentos)... A familia estaba devastada por dúas perdas importantes en menos de un ano, a de meu pai e da miña prima e eu tiña que ser un apoio firme... @s amig@s que creía ter estaban a outras cousas, cadaquén ten a súa vida e non llo reprocho... a parella, tentou estar durante algo de tempo pero a súa vida tamén se desmoronou e rematamos por deixarnos.

Aprendín con axuda profesional a elaborar un duelo de forma natural, a reconstruirme a min mesma e a sacar cousas positivas de todo esto. Aprendín gracias a unha boa psicóloga o que é a RESILIENCIA. Ao parecer e segundo o criterio da psicóloga era unha cualidade coa que xa viña pero da cal eu tiña total descoñecemento, non se pode ser algo que non coñeces...

A finais do 2012 xa estaba en proceso de recuperación, a resiliciencia facíame saír a frote pero o nadal foi moi duro e o 2013 chegou enseguida. Despois de cada baixón non quedaba máis remedio que remontar e ainda que había xente ao meu redor nadie sabía como me sentía... Foi un duro camiño e no lugar de un duelo decateime de que tiven que elaborar tres, nin máis nin menos!

O duelo pola perda da miña prima Cloe meses antes da de meu pai se quedou parada pola nova do diagnóstico do home da miña vida, o de meu pai e o que a día de hoxe me parece o menos difícil, a ruptura de parella. Todo en menos de 12 meses! E aquí estou, recordando aquela época tiste con certo orgullo...

Hoxe, ano 2018, son unha persoa feliz que ten malos momentos coma o resto do mundo, boto de menos aos que non están, choro e me recompoño. Houbo momentos desde presente ano que espertaron pantasmas dos pasado, a sombra do cancro, as visitas a hospitais... pero por sorte hoxe non estou soa, teño unha persoa coa que formo equipo e á que quero por encima de todo. Se meu pai e miña prima me viran seguro estarían felices de verme así... Pero abril segue a ser un mes que me remove cousas por dentro.

03 abril, 2018

A evolución dun nome, Toliña

Querida familia,

non quero que choredes por min, estou ben. Esta noite crucei o arco da vella para, por fin, reunirme coa miña querida Cloe. Hai sete anos que non nos viamos e o reencontro foi moi bonito. As dúas estamos ben e desexamos de todo corazón que non estedes tristes porque chegará un día no que toda a familia se volva reunir deste lado do arco.

Quince anos para unha cadela coma min é moito tempo, se fose unha persoa tería estado cobrando a pensión de xubilación dende hai anos. Gustaríame trasladarvos o meu agradecemento por terme coidado tan ben durante a miña vida, nos meus sete primeiros anos de existencia paseei moito por Sanxenxo, fun en descapotable, fun de viños, á praia, ao monte, aprendín que na tele poñen cousas moi interesantes ás que ladrar (documentais de animais, películas de vaqueiros...), descubrín o pracer de perseguir aos gatos, tamén o gusto dos rasquidos de barriga ou de dar volteretas pola area, coñecín a moitos semellantes caninos (pijos, jipiolos, punkis, etc)... aprendín tanto en tan pouco tempo coa miña querida Cloe... Despois enfermou e como non podía darme toda a atención que precisaba me deixou ao coidado da súa nai (a miña segunda, pero non menos imporante, ama e coidadora), na súa casa había horta pola que correr, gatos aos que perseguir, vacas e cabalos aos que ladrar dende a cancela da casa, cando Peta ladraba desde a súa horta eu contestaba dende a miña, tamén facía o mesmo con Luna e Mía ou con calquera animal que se atrevese a alzar a voz nas cercanías da miña casa... foi todo tan divertido!

Este 2018 non foi un bo ano para a miña familia, un problema de saúde do fillo da miña dona fixo que tiveran que pasar todo o tempo fora da casa porque Zalo estaba nun hospital en Vigo. Eu non tiña medo de estar soa na casa, outras veces teño quedado ao coidado e vixilancia da mesma pero esta vez foi diferente. Non sei moi ben porqué, quizáis a idade teña algo que ver, comecei a sentirme sen forzas e comer non me apetecía moito, as poucas veces que Lola viña a casa non tiña forzas para tentar consolala neste amargo trago da enfermidade do seu fillo. Creédeme se vos digo que o intentei pero algo no meu interior non me deixaba a penas moverme.

Un día leváronme á clínica veterinaria da miña querida Siemprelluvia, tiveron que quitarme sangue para indagar que me estaba sucedendo. A miña familia pensou que sería so tristura por terme tanto tempo soa na casa e en parte era así, botaba tanto de menos ver a tele pola noite e que me fregaran a barriguiña... pero había algo máis, algo que me roubaba a forza e a alegría e para non me ter soa máis tempo decidiron levarme a casa dos meus primos Koi e Lucky en Vigo. Encantoume a idea, de marcha todo o día coas Lu's e así non estaría soa tanto tempo.

O resultado do análise non tardou moito en chegar, algo grave estaba afectando a miña saúde e ese era o motivo de todo o meu malestar e falta de apetito. Os riles decidiron deixar de funcionar e eso facía que o meu corpo se intoxicara con valores altísimos de urea en sangue, algo de anemia e creatinina alta. Non o podiamos crer, que mal momento para poñerse mala pero non quedaba outra que aguantar ata que as cousas na miña casa se normalizasen e Zalo se recuperara. Con eses valores era normal non ter apetito, para que o entendades é como cando os humanos teñen ardor ou acidez de estómago, non apetece meter alimento no corpo...

Como me atopaba en Vigo e a miña doutora se atopaba en Ogrobe optaron por levarme á clínica de Navia onde Patri, Marcos, Alicia e compañía me fixeron o seguemento durante varios días. Pasei algún tempo conectada a unha botella de suero, eso calmaba o meu malestar e dábame algo de vidilla para poder saír a pasear á praia. A miña dona podía vir a verme a diario porque maila que estaba no hospital con Zalo sempre atopaba un oco para visitarme, ás veces viña ela, outras ía eu. Durante eses días e a pesar do meu estado coñecín unhas vistas panorámicas de Vigo dende o parque forestal de Beade (ata puiden ladrarlle a un cabalo loiro que paseaba por alí), coñecín Bouzas e Alcabre (lugares frecuentados polos meus primos Koi e Lucky) e incluso algún parque e zona verde de Vigo.

Tentei como puiden aguantar o máximo posible pero o meu corpo non me pedía alimento así que tiveron que embucharme coma a un pavo, cociñaron para min peitugas de pavo e polo (algo que sempre me gustou), incluso algo de arroz e verduras, tamén me compraron algo de fiambre para estimularme pero nada deso facía que tivera gañas de comer. Por sorte a comida que me obrigaban a tomar non me sentaba mal e aguantei algunha semana a base de lata renal e comida preparada ata que por fin Zalo volveu a casa, a miña dona xa podía coidarme e todo parecía que melloraría co paso dos días... pero non foi así. A medida que pasaba o tempo eu tiña menos forza, menos ganas de comer, estaba excesivamente cansa, e non me apetecía saír da cama. Soñaba con tempos mellores, con toda a familia reunida, coa miña primeira dona e sentía que pronto podería reunirme con ela. Rendinme, non podía máis... e teredes que perdoarme por deixarme ir así, medio desganada, sen ganas de mover a coliña con cada visita que viña pola casa, cansa... pero estaba farta de loitar co meu propio corpo!

O soño de reunirme coa miña querida Cloe se facía cada vez máis real, de cando en cando abría os ollos e podía ver as caras tristes de Lola que tentaba coidarme de todo corazón, dos dous Zalos da casa, das Lu's cando viñan de visita... Unhas cantas veces máis tocoume visitar ao veterinario e maila todos os esforzos médicos non houbo maneira de equilibrarme os niveis en sangue... O martes 3/04/2018 sumerxinme nun soño eterno onde as carreiras, ladridos e volteretas pola praia ían da correa da miña amada Cloe, crucei por fin o arco da vella e a vida se fixo soño. Sei que deixo corazóns rotos atrás, Lola, Zalo, as Lu's e en xeral todo aquel que me coñeceu. Non estedes triste, a miña enfermidade renal xa non me afecta, son unha cadela feliz que volve a correr e a saltar, a ladrar a todo canto bicho viviente vexo e o mellor de todo é que teño outra familia deste lado do arco da vella.

Grazas por terme querido tanto, por darme unha vida digna de unha Westy con clase coma min. Lola, Tola, Toliña... a evolución de un nome, o transcurso dunha vida que hoxe toma outra forma. Dende o máis fondo de min, definitivamente GRAZAS!

25 marzo, 2018

Agresividade

Querido blogue,

hai tempo que non che escribo unha carta, últimamente os cans falan por min. Hoxe espertei desconcertada polo contido dos meus soños... que agresividade!

Resulta que non sei como nin porqué, me atopaba eu no colexio onde estudiei, xa era adulta e chegara alí nunha moto estilo choper (non confundir co choped), debiamos estar en algún tipo de reunión ou charla na que se fixo un descanso. As persoas asistentes (coñecid@s meus, famos@s da tele, e outra xente que non ven ao conto) optamos por ir ao baño a facer o que chaman por aí "augas menores"... pois aí comezou o problema. Non había a típica cola que hai nos lugares públicos cando tenta ir moita xente a miccionar, todo o mundo estaba nunha sala onde había duas portas que comunicaban co retrete, naquel lugar había homes e mulleres e cada vez que un retrete queda libre alguén se colaba.

Eu estaba alí, primeiro con cara de parva vendo como a xente non gardaba o turno e se adicaba a colarse para evacuar as súas necesidades, non había respecto. Primeiro chameille a atención a unha persoa, insultoume e saltou o turno, despois outra, e outra e outra... e canta máis xente pasaba a sensación de que a vexiga me ía reventar crecía de forma desmesurada. Peguei un berro, planteime diante dunha das portas e dixen "aquí non entra nin dios ata que mexe!", un tipo empurroume e colouse e eu enfervoricei... a ira que sentía por dentro crecía a un ritmo máis esaxerado que as miñas gañas de mexar. En canto saiu agarreino polo peito e estampeino contra unha parede ameazándoo case de morte, o tipo quedou branco, tropezou e tirou o que se supoñía que era a parede do baño... a multitude pululaba polo pasillo e quedouse mirando, centos de ollos que de súpeto parecían querer ir ao baño... non sei como (a maxia dos soños), levantei aquela parede que parecía de cartón, pechei a cal en canto a porta de acceso ao baño e quedei soa (ou eso pensaba) para proceder a aliviar aquela presión abdominal. Desabrochei o botón do pantalón, baixei a cremalleira (o que no meu pobo lle din "pitrina") e cando me dispoño a mexar escoito un ruido e ábrese a porta do lado, alí había catro mulleres e de súpeto unha tenta colarse no meu retrete.

O cabreo nese momento era como nunca o imaxinara e sentira, comecei a empurróns, a patadas e a puñetazos con todo mentres berraba "ESTO NON PODE SER, JODER!!", "SODES TODOS UNS MALEDUCADOS", "AAAAAAAAAH"... a xente empezou a fuxir en estampida, enseguida caeu de novo a parede que dividía o baño do pasillo, a xente corría e tropezaba horrorizada daquel monstro no que me convertira. De súpeto agarrei unha cadeira con unha man e como quen lanza unha pedra ao mar tireilla á cabeza a Silvia Abril (non me preguntar que facía no meu soño), despois collín outra e estampeilla a un descoñecido e así unhas tres ou catro veces ata que se acabaron as sillas que había alí... a xente corría cada vez máis, pero non deixaba de haber público mirando aquel grotesco escenario de xente con sillas nas cabeza e unha tía furiosa repartindo leña a "diestro e siniestro", o curioso do asunto é que non había sangue por ningún lado... Non sei como nin porqué había unha sombrilla de praia no corredor e boteille a man, o pau serviume de lanza para espichala nalgún tórax anónimo que pululaba polo lugar e cando me dispoñía a lanzalo cal xavelina contra unha muller asustadísima soou o espertador.

Qué significa este soño? Gardo tanta ira dentro que me leva a liberala en forma de aberracións oníricas? Non sei, dareille un par de voltas ao asunto e mentras tanto seguirei a rir deste disparate de soño.

Grazas por recibir estas parvadas, querido blogue...

20 febrero, 2018

O soño azul dos galgos

Veño de ler unha historia que me namorou... Si, vai sobre cans, si... GALGOS... esas maxestuosas criaturas que hai algún tempo non me gustaban demasiado. Descoñecía a súa triste realidade no centro e sur da península ibérica. Hoxe podo dicir que me teñen namorada, e todo gracias a Galgos 112, Rechi, Koi, Penny, Leda, ... e por suposto á miña parella que sempre quixo adoptar a un... Bueno, aquí vai a historia que traducín pola miña conta:
Di unha antiga lenda de non se sabe onde que os galgos cando soñan o fan en azul. Ninguén sabe moi ben o motivo deste feito pero segundo as xentes de un pobo perdido dunha montaña moi alta de Suiza, é polo seu desexo de chegar ao ceo cando saltan de alegría.

É tal a sensación que nos deixa está información no corazón que se nos plantexaron algunhas dúbidas... Que pasa cando os nosos amados lebreles non son felices por non ter unha familia que os queira? Soñan en azul? Parece ser que cando un galgo non é querido e se abusa del, soña sombras por non poder ver máis alá da tristeza, a súa vida se lle volve turbia e non consiguen distinguir a cor da esperanza ou da ledicia.

É posible, entón, devolverlle o soño azul a un galgo rescatado? A respostar non deixa lugar a dúbida, SI. O azul dos soños dos nosos galgos rescatados se volverá máis intenso e brillante, ata un punto inimaxinable, poden ver en azul ata cando están espertos porque se volven tan felices que xa non distinguen entre soño e realidade. 

Se adoptas un galgo, devólveslle a oportunidade de vivir unha vida de cor azul.

10 febrero, 2018

Perdendo a fe na humanidade?

Bos días mundo,

hoxe quero escribirche unha carta para preguntarche que é o que che pasa. Non entendo nada do que está acontecendo, a medida que avanzan os tempos a humanidade dexenera. Hai un tempo que decidín non ler moito os xornais, tantas noticias manipuladas, tantas miserias, tantas atrocidades... non sei, chegou un punto no que me supera e prefiro vivir cos ollos pechados.

Son consciente de que vivimos nun sistema corrupto, cheo de xente aproveitada que non dubida en pisar a cabeza de outra persoa por lucrarse e ser mellor... mellor en que? Mellor no sentido económico, porque vivimos nunha sociedade no que o ter máis e mellor premia por riba de ser mellor persoa... aparentar, ter, gastar, necesitar... NON ME GUSTA!

Onde quedaron os valores das persoas, onde está a xente boa, onde? Que fixeches con eses seres anónimos que se preocupan polos seres que ten no seu entorno, que non dubidan e botarche un man cando o precisa, que te escoita, que che fala co corazón na man, que non te xulga porque non tes o móbil máis moderno ou o coche máis bonito? ONDE? ONDE ESTÁN?

Hoxe horroriceime ao abrir un xornal e ler os titulares... Corrupción política, como é habitual nesta merda de país, movementos estudiados polos que dictan sentencia contra un organismo podre... pero eh, tranquilos... CATALUÑA!! Mirade para esa nación que quere romper coa UNIDADE DE ESPAÑA (esa que defendía e inculcaba Franco en todos os ámbitos da vida de calquera, afín ou non a aquel réxime). MIRADE, MIRADE, ESTA XENTE CANTALANA ESTÁ TOLA! QUERE A INDEPENDENCIA! E mentres nos medios nos bombardean e nos cegan con esa (des)información non vemos que nos siguen roubando dereitos, que están acabando coa sanidade pública, que blindan os seus cus a costa de vender os nosos (non vaia ser que non poida sentarse en sillóns de coiro e teñan que pousalo no chan)...

Sigamos absortos nas redes sociais, protestando por aí, non saiamos á rúa e paralicemos o sistema... o sistema non funciona sen as persoas, que se vos meta na cabeza... nós somos moitos e eles poucos... se nós non loitamos polos dereitos, ninguén o fará, e menos estes gobernantes de pouca monta... Pero bueno... esa non era a cuestión, xa me desviei do tema que quería trartar, pero unha ten tanto que dicir ao respecto que non pode calar... ao tema! HOXE HORRORICEIME AO LER O XORNAL... Por que? Porque non dou crédito a todas as atrocidades:

Menores que abusan sexualmente dos seus compañeiros de clase, ou que tenta agredir a mulleres sexualmente, soldados patriotas que abusan de unha compañeira... está de moda a "manada"! QUE HORROR! Hai uns días unha nena de 11 anos da a luz... o pai da criatura é o seu propio irmán, tamén menor... ESTAMOS TOLOS OU QUE?? Escandalizada con todos os casos de violencia e asasinatos machistas, agresións, violacións en masa,... o que máis me escandaliza é que nalgúns dos casos que vos mencion os agresores son CHAVALES, MENORES... QUE CHE PASA MUNDO?

Esto fai que me pregunte se realmente estamos educando ben aos nosos xóvenes (falo en masculino si, porque eles son os que cometen as violacións), que clases de valores lle ensinamos... na miña mente a resposta é NINGÚN! Coas rapazas tampouco o estamos facendo moi ben e deberiamos replantexarnos moitas cousas. Non quero entrar en detalles dos porqués de todo esto pero hai un denominador común que se chama MACHISMO, que ainda que moita xente diga que non existe está aí, en todo e en tod@s, pero se non somos quen de cambiar as nosas mentes, difícilmente poderemos ensinarlle valores de respecto e igualdade a @s nos@s menores.

Miña nai e meu pai, ainda que me educaron sin concienciación feminista, ensináronme uns valores de respecto hacia o resto das persoas, tamén me ensinaron que non son mellor por vestir de marca X, que as cousas (non so as materiais) teñen un valor e que non podiamos vivir por encima das nosas posibilidades... ensináronme o respecto e o amor polos animais, pola natureza e moitas cousas boas e con elas hoxe podo dicir que teño uns principios e ainda que son Marxista, das de Groucho, "estes son os meus principios e se non lle gustan, NON hai outros".

O que observo agora é que a rapazada é educada pola tecnoloxía, móbiles intelixentes, Smart TV, tablets, ... Ainda que sucumbín á nova era e son usuaria de smartphone, ás veces párome a pensar e dame medo pensar que teño algo máis listo ca min no peto... pero gústame pensar que ese aparato non vai ser que eduque a @s meus/miñas fill@s (se aglún día teño), e que tal vez algo de min quede nas videiras xeracións, igual que en min hai algo de meu pai e de miña nai...

E xa non quero entrar a falar das atrocidades que cometen contra os animais, abandono indiscriminado de cans (que son empregados como ferramentas de caza e que, coma quen tira un obxecto cando non vale, cada febreiro se incremeta o número de galgos, podencos e outras razas empregadas para este "deporte" tan sádico), de gatos, e de moitísimos outros animais... Cando nos vai entrar na cabeza de que eles tamén teñen dereitos, que non son cousas, son seres que sinten...

Dende que adoptamos a Koi, o galgo canoso que mora no noso sofá, unha realidade atroz se abreu ante os meus ollos... non coñecía a situación do galgo neste país de pandereta ata que a delegada de Galgos 112 nos contou algunhas das cousas que pasan por aí polo sur... SEN PALABRAS...

Din por ahí que non se pode loitar contra todos os males do mundo, que unha persoa soa non pode cambiar unha sociedade tan podre... pero despois de todo esto, de todas as merdas que saen no xornal e outras que non o fan... cando creo que estou perdendo a fe na humanidade, aparecen eses destellos de luz no ceo da noite... persoas que coma min ainda creen que hai persoas boas e que con pequenos xestos se pode facer desta borralla algo bo. Gracias a esas poucas persoas que creen que un mundo mellor é posible, manteño a fe na humanidade e espero que pouco a pouco poidamos cambiar as nosas cabezas, ordenar as ideas, ver máis alá da merda que nos asolaga e quedarse co BO... porque si, querido mundo, estás moi tolo pero ainda tes cousas boas...

Hai unha frase que fixen miña hai uns anos, cando decidín comezar a cambiar a cabeza e deixar de ser unha cinza... UN MUNDO MELLOR É POSIBLE SE COMEZAMOS POR UNHA MESMA!

22 diciembre, 2017

Carta de Lucky ao mundo

Ola,

son Lucky, un can feliz orixinario de Ogrobe e que agora vive en Vigo. Non son de ningunha raza recoñecida coma tal, pero non me importa. Nacín nunha familia numerosa onde había máis cans e gatos, a miña nai foi recollida da rúa en estado de boa esperanza. Tiven irmáns antes do meu nacementeo pero cando foron autónomos foron colocados con outras familias. Tempo despois de aquelo, nun descoido dos seus donos, miña nai volveu quedar preñada e nunhas semanas nacín eu con varios irmáns. Non quero que me preguntedes que pasou con eles porque non o sei nin pretendo sabelo (sospeito que remataron como moitos outros cachorros antes ca eles á "vella usanza")... A idea de falarvos de min non é xulgar aos meus primeiros donos, o fundamental desta carta é falarvos do afortunado que son.

Seica Lucky en inglés significa "sorte" ou "afortunado" e parece axeitado o nome en vista do acontecido. Pero as miñas donas non so elexiron ese nome polo significado da palabra en inglés, en parte tamén é por un famoso jedi da Guerra das Galaxias, si Luke Skywalker, así que a "Forza" está da miña parte.

Era o 25 de marzo de 2016 cando nacín sen nome, nas primeiras semanas comezaron a chamarme Pepe, pero ese nome no me gustaba moito, e eu non facía moito caso. Facía o que fan todos os cachorros, estar con mamá, comer e enredar unha vez comecei a camiñar. Chovíanme mimos de todas partes, a miña nai, os outros cans que había na casa, incluso gatos!, mans humanas de todo tipo. As que agora son as miñas "donas" (non me gusta moito este termo porque dende hai poucos días deixei de ser unha cousa e os seres vivos, a diferenza dos obxectos non se poden "posuír") viñeron a coñecerme enseguida, e pronto recoñecín esas voces dicindo "OOOOOH" ao verme por primeira vez. Como primeira impresión direi que me pareceron simpáticas.

"Que por mayo era por mayo cuando hace la calor, cuando los trigos encañan y están los campos en flor" (Romance del prisionero)

Si, era maio, cando marche da casa natal para coñecer a miña nova casa. Antes de irnos a Vigo visitamos a casa de miña avoa e fumos á clínica veterinaria onde ademáis de pincharme me deron chuches (o pinchazo non molou nada, as chuches si). Coñecín a Peta, a Ray, a Patus e a Negri. De entrada eu non lles caín nada ben, houbo quen quixo despeitearme con unha zarpa. Co paso dos días e das visitas reiteradas a casa da avoa aos gatos pasóuselles esa mala impresión da primeira vez e toleran a miña presenza. Máis de un ano despois son eles a min os que non me caen ben de todo e ás veces intento perseguilos como vinganza daquela primeira vez, É TAN DIVERTIDO! Pero non nos adiantemos tanto no tempo...

Cando a peneas tiñas 4 meses as miñas "nais" humanas marcharon unha fin de semana se avisarme, estaban a preparar algo inesperado para min. Deixáronme ao coidado da avoa e de Peta un xoves 30 de xuño e voltaron o domingo 2 de xullo con un animal que parecía un can escuálido, lánguido e un pouco raro. Era negro e tiña algunha cana, tiña tamén unhas patas longas e fracas, que me chamaron a atención xunto con ese fuciño longo, orellas raras ás que lle faltaba un anaco... era un tipo fraco, moi fraco, tiña un claro problema de pel, viña medio despeluxado e incluso cheiraba raro. Tiña unha presenza sutil, como querendo pasar desapercibido, e nunca esquecerei aquela expresión no seus ollos. Resulta que aos tipos coma estes lle chaman "galgos" e non son moi afortunados no sur da península ibérica. Entereime despois dunha realidade abrumadora e aterradora, unha das razas máis maltratadas de todo o territorio! E este galgo fora vítima de algún desaprensivo cazador.
Non quero entrar a falar en detalle deste asunto porque se voltaría un texto longuísimo, pero quero que teñades en conta que meu novo compañeiro tiña un pasado pouco agraciado.

Koi, que así se chama o meu irmán, chegou case sen facer ruido e pouco a pouco soubo conquistar os corazóns de toda a familia. Chegou medicado ata as trancas, eu diría que medio "yonki" pola enfermidade que lle tiñan diagnosticada. Parece ser que na súa casa de acollida sufría ataques epilépticos e tivo que pasar moitas veces por ese sitio onde te pinchan cando te descoidas e despois che dan unha chuche como se non pasara nada. Estaba ainda en fase de recuperación e pouco a pouco e con prescripción veterinaria conseguimos que deixase de ser ese can "yonki". De tanto pasear foi recuperando a forma a medida que eu crecía, el se poñía mellor de ánimo e de confianza. En outono xa podía pasear por praia e monte sen correa e eu cansábame de chinchalo e picalo para correr. E vaia como como corre agora! Teño que recoñecer que por moito que entrene nunca lograrei ter esa velocidade... pero sabedes? Eu son tan insistente que teño unha resistencia case inagotable... Koi gaña en velocidade pero eu en resistencia e pesadez, porque recoñece que ás veces son moooooi pesado.

Dende que coñecín a meu irmán souben que seriamos como o Ying e o Yang, el complementaría a miña enerxía e eu a súa, así que a día de hoxe somos como un tándem ben engrasado ao que lle gusta saír a pasear en familia, ás veces so coas nosas mamis e outras veces con amigas. Gracias a Koi adoro a todos os galgos e galgas dos planeta, cando vexo a un conxénere me lanzo a morderlle o fuciño como sinal de amor e de gañas de xogar pero non lle caigo ben a todos (peco de exceso de confianza) de entrada pero ao final remato saíndome coa miña.

O 25 de marzo de 2018 farei dous anos e estou moi feliz de ser como son (ainda que me din que teño que cambiar a miña tolerancia polos cachorros pero... é que me caen tan mal!), de ter unha familia grande na que se inclúen nenos, nenas, cans, cadelas, gatos, gatas, avoas, tías, tíos... Incluso tiven unha medio irmá coa que convivín durante un mes, unha galguiña moi tola e imprudente á que tiven que deixarlle claro quen era o rei da casa (fóiseme das mans e case lle saco un ollo), o seu nome era e é Penny... Penny vive lonxe agora pero creo que é moi feliz, ás veces a miña nai fala das troulas que monta en Coímbra coa súa familia, Ana, Zé e Kabul... parece que últimamente a liou bastante gorda, pero siguen queréndoa tal e como é (QUE GUSTO DA ISO, contáronme que devolveron algún can por menos... menudo cague! Eu seguirei sendo o querubín da casa e porei cara de bo cada vez que me miren por si as moscas)... Menudas carreiras nos botamos cando Penny estivo con nós, ás veces ata a boto de menos... pero penso no ben que está e enseguida se me pasa... eu con Koi ata a fin do mundo, ademáis ás veces ve unha amiga a durmir a casa, Leda, a galguiña máis veloz que coñezo...

Quero aproveitar estas datas para recordarlle ao mundo que nós, os cans, non somos obxecto e polo tanto non deberiamos ser obxecto de agasallo. Precisamos casas e familias que nos queiran, que nos fagan partícipes do amor... ademáis non me gusta nada que moitos conxéneres estén por aí á venda, reitérome nesto de que non somos unha mercadoría, somos seres vivos con sentimentos en sensacións (diferentes ás humanas, por suposto)... Nós tamén sufrimos e nos poñemos tristes, alegrámonos e somos felices cando as nosas familias voltan á casa coma o turrón por Nadal. Pídovos por favor que sexades responsables e que se decidides facervos con un can, unha cadela, un gato, un coello, un porco vietmanita... ou calquera outro animal que vaiades considerar mascota... MEDITÁDEO BEN, somos un compromiso para TODA A VIDA.

Unha vez máis, non merquedes, adoptade... os amigos non se mercan! E tede en conta de que se pensades adoptar un galgo coma Koi gañaredes sen dúbida un amiguete, pero tédeo claro... perderedes un pedazo de sofá! (é o lema da miñas nais) E eu digo, NON SEXADES RACISTAS, da igual que sexamos mestizos ou "de pura raza" todos os cans temos dereito a ser ben tratados e a que nos queiran para TODA A NOSA VIDA.

Que gustazo me da poder falarvos por unha vez no bloque da miña nai Lupi, foi un desexo de Nadal que pedín, poder falarvos directamente, sen medias tintas. Espero que entendades que a miña imprudencia canina (son case un bebé) me levara a escribir así por encima un cachiño da miña vida.

Agora vou marchar, teño moitas cousas que facer: paseos pola praia, roer esquinas de coxíns, xogar coas miñas pelotas (de tenis!! malpensad@), correr detrás de meu irmán, da miña amiga Leda, dar bicos ás persoas que me saúdan efusivamente, ás que me saúdan sen ser efusivas, teño que pedir chuches, ladrar, correr... en resume, estou moi ocupado sendo un can feliz.

Tratarei de escribir algo máis adiante, quizáis cando sopre as velas do meu segundo cumpleanos pida o desexo de voltar escribirvos algunha mensaxe. Non esquezadas ser felices que segue a ser de balde...

PD: Permitídeme un último consello, se vedes algunha inxustiza contra un ser vivo, un can perdido, un gato abandonado, un despropósito contra calquera forma de vida... por favor, NON MIREDES A OUTRO LADO, hai centos de almas caninas e gatunas "invisibles" por cidades e pobos, tentade por da vosa parte e botarlles unha man, unha pata ou, en resumo, algo de axuda denunciando ou pedido o favor de outras persoas. Un mundo mellor é posible!


22 octubre, 2017

Querida Penny


Parece mentira que me atope a min mesma diante do ordenador escribíndolle a unha cadela. Si, como o leedes, este artigo va para ti miña cachorriña de galgo español. Espero que sexas feliz en Coimbra coa túa nova familia.

Chegaches a nosa casa por casualidade, porque algún desalmado ou desalmada te deixou abandonada ou non te busco no caso de que te extraviases. Apareciches en Nigrán e non sabías que facer nin onde ir, so te plantaches alí diante a ver se aquela persoa que te veu diante do seu portal che daba unha oportunidade e así o fixo. Non foi esta persoa quen che brindou un fogar pero si que contribuiu a conseguirche un, delegou a túa custodia a Galgos 112 y a través desta asociación chegaches en acollida temporal a nós.

Nós somos catro na casa, dúas mulleres e dous cans, e abrímosche as portas e o noso corazón. Era a nosa primeira acollida e non sabiamos a que nos enfretabamos. Non nolo puxeches moi fácil, eres demasiado movida, ladras na casa para chamar a nosa atención e os xogos de Lucky, e tamén se pode dicir que non respetas a "santidade" de fogar ante pises e cacas (non te culpo, ninguén che ensinou a diferenciar onde se debe facer as necesidades).

Neste mes que compartimos tentamos ensinarche, como así o fixemos con Lucky non hai tanto, as normas básicas de conviviencia e en xeral faltounos tempo para convertir este diamante en bruto nunha xoia excelente. Ainda che queda moito por aprender para que sexas unha xoia, digamos que marchas a medio pulir pero a túa cabezonería non nos permitiu facer moito máis.

Tranquila Penny, non van ser todo críticas e cousas negativas. Neste tempo que pasaches con nós fixéchesnos a vida máis animada, con esa cariña de boa que pos coa cabeza inclinada hacia un lado e hacia outro cando nos sentamos a comer e queres que che demos algo, con esas carreiras alocadas pola finca, cos xogos de pilla-pilla con Lucky e outros cans, cos momentos no que na TV sae Sheldon a chamar por Penny en Big Ban Theory e ti miras como se a cousa fora por ti, co momento primeiro baño na praia en Toralla, cos chapuzóns na bañeira de bebés que vos poñemos na finca a modo de abrevadero, cos mordisquiños nas orellas, cos ladridos medio afónicos que das para tentar chamar a atención, coa sesta que botaches na mesa da clínica veterinaria, cos momentos de tolemia cos buratos do parque canino da Toxa, cos choques contra cousas por no mirar hacia adiante ao xogar, cos saltos cal gacela para sortear as xardineiras, cos zarandeos do que queda da pelota de bolley tentando rematar de destrozala, cos roubos de pelotas ou piñas que lle fas a Lucky para facelo correr, con esa inseguridade típica de cachorro curioso cando outro can quere perseguirte, cos momentos manta e as posturas "picharriba", cos ronquidos, cos gruñidos, cos suspiros, coa invasión de camas e de espazo persoal para durmir, cos bicos e a cara de golosona ...

Os comezos foron algo complicados, non so polo que xa contei, senon porque Lucky case che saca un ollo a segunda noite que pasaches na casa. Pero co furabolo que es é normal se intentas quitarlle a comida a un compañeiro que acabas de coñecer... todo quedou en nada e por sorte o teu ollo está moi ben. Koi fíxoche o vacío ignorándote os primeiros días e gruñindo cada vez que osabas acercarte a el. Non lles garde rencor pero estaban acostumados a ser os reis da casa e non compartir mimos e arrumacos con terceiros cans.

Catro semanas depois xa se pode dicir que eres unha membro da súa manada, Lucky xoga moito contigo e comparte prato cando fai falla. Koi xa non gruñe máis do normal e incluso ás veces se anima a tolerar que xogues con el e o seu irmán pequeno. O día que marches Lucky durmirá durante varias semanas para recuperar esa enerxía que gastou en tentar seguirche o ritmo, e non teño dúbida de que será o que máis te bote de menos.

En breve marcharás ao teu fogar definitivo en Coímbra, Portugal, onde poderás correr coma unha tola nunha hípica e demostrar que es más veloz que calquera cabalo que se prece. Terás unha nova familia na que un galgo adulto chamado Kabul que che axudará a madurar e atopar o camiño da luz. Que a forza te acompañque pequena tola, que sexas moi feliz no teu novo fogar.

Sempre serás a primeira galguiña das nosas vidas. Quererémoste sempre.

Lupi, Lucy, Lucky e Koi


21 julio, 2017

Seis anos despois


Miña benquerida Cloe,

Canto tempo máis ten que pasar para que pechen de todo as feridas? Xa van seis anos dende a primeira das grandes coiteladas da vida nun espacio de tempo bastante curto, doce meses.

O "ano horribilis" comezou coa túa marcha, Cloe de la Nuez, hai hoxe 6 anos; continuou coa mala nova, mes e pouco despois, do que esperaba co meu pai, cancro de pulmón en fase terminal; seguido de unha ruptura sentimental e varias decepcións con amig@s. 

Ti desto xa estás enterada porque cada 21 de xullo te recorodo un pouco máis que calquera día do ano e che escribo unhas verbas. Non pasa un día no que non te recorde nunha frase ou te busque nos ollos de unha amiga que me recordan tanto a ti. Como dixo meu pai "ninguén morre de todo mentres haxa alguén que o recorde"... E créeme se che digo que nin ti, nin el e moito menos a avoa Lola, estades mort@s, é mais eu vos traio ata min en soños e aí vos podo tratar coma sempre o fixen. 

Cada 13 de marzo, 20 de abril e 21 de xullo ocorre o mesmo, as cicatrices desta vida volven sangrar e doen coma se foran recente as feridas. Da igual onde esté ou con quen, o cerebro fai "click" e a sensación é dolorosa. Non sei se é normal ou se a miña mente é, de una forma ou otra, masoquista e lle gusta torturase. A única diferenza é que ainda que os meus ollos derramen unhas bágoas sempre atopo un motivo para rir. Recordarte sorrindo é a mellor medicina cicatrizante, acordarme dos momentazos simpáticos que vivimos, as charlas e os chistes, as cancións que compartimos... todo o que vivín contigo me axuda e me entristece por momemtos pero o poso de sensacións que me queda ao final é de gratitude e de fortuna.

Todo esto que che conto pode ser extensible á marcha da avoa e de meu pai, cada persoa no seu estilo... Hoxe é o día do ano no que máis te recordo, porque o meu egoísmo pretende de algún modo trarte aquí a calquera prezo e a ratos non me gusta. Ogallá houbera unha comunicación recíproca e puidera ter unha carta túa como esta que che escribo coa esperanza de que alá onde estés chegue.

Eu non creo en Dios e non me considero moi espiritual, pero algo é certo: SOMOS ENERXÍA, e como tal (e segundo a comunidade científica) a "Enerxía nin se crea nin se destrúe, só se transforma"... O que nos diferencia dun cacho de carne con ollos é esa enerxía á que algúns chaman "alma" e que según din pesa 21gramos... 
Non quería explaiarme demasiado nesta carta pero vexo que me estou liando máis da conta pero hai cousas que nuncha che comentei en relación a esto da enerxía ou da alma... Eu vin o teu corpo, así como o de meu pai e no seu momento o da avoa e resulta extraño como cambia a percepción do obxecto... o corpo tumbado nunha cama de hospital, inerte, sen alma ou enerxía... sendo o corpo da mesma persoa non se recoñece como tal... a ver se me explico... ainda que o parecido é idéntico, pois non cambiou o estado físico do que se ten diante, a mente percibe a diferencia (non sei se todas as mentes ou so a miña) pero non recoñece como a persoa que coñecía aquel corpo humano tendido no leito. É raro...

Non me importa que me digas que son espiritual despois desta confesión... pregúntome en qué se transforma esa enerxía ou alma unha vez deixa atrás o corpo inerte. Ás veces trato de imaxinar como será a miña transición e se será tranquila como a de meu pai pois a vivín en primeira fila.

Pero bueno, non quero poñerme moito máis triste recordando todo o acontecido hai tempo... quero poder imaxinar que me reuno contigo en soños e che conto o feliz que son e o afortunada que me sinto. Se estiveras aquí terías una "ITV" que pasar e créeme se che digo que ademáis a farías con moi boa nota. 

Grazas, Cloe... a miña ave fénix que rexurdiu varias veces das cinzas para ensinarnos que ninguén está vencido ata que se deixa vencer. Grazas de corazón por ter sido parte da miña familia pero sobre todo por considerarme unha amiga e unha irmá de distinta nai. Seguirei botándote de menos e buscándote nos ollos da xente que me recorda a ti, imaxinarei que os soños nos que te vexo son cafés nu plano astral de enerxía ou almas, onde se reunen os vivos cos mortos para contarse cousas. Espero verte pronto en soños e de non ser así deixo esta carta na rede porque de algún xeito sei que estarás ao tanto, en contigo o resto da familia.

Cando eleve a vista ao manto dunha noite estrelada imaxinarei que na estrela máis brillante do ceo estás ti coa avoa e o meu pai para marcarme o camiño, acompañándome e protexéndome.

Ata pronto miña querida Cloe, prima, irmá, amiga. Querereite sempre.

06 julio, 2017

Insomnio

Querido e abandonadiño blogue,

É a unha da mañá e cando remate non sei que hora será... eu non consigo dormir... será que non teño a conciencia tranquila? Non o sei... boto ollada a os últimos acontecementos e podo dicir que a conciencia está tranquila e ese non é motivo polo que non consigo durmir.
Será que son coma eses bebés que cando se lle pasa a hora de durmir ou se pasan de voltas choran e choran porque non podo durmir? Pois podo dicir que chorar non choro... así que tampouco. 
Ocórreseme que poida ser que me poño a pensar que me quedan poucos días de relax sen traballar e que me agobie ter que voltar a dalo todo... Si, definitivamente é eso! Non sei por que hoxe se me da por pensar en que non teño gañas de voltar... Pero teño mil cousas na testa e non paran de dar volta sen deixarme pechar os ollos e entregarme ao mundo de Morfeo... Que fago agora? Polo de pronto erguinme da cama, mentres a miña parella durme pois mañá ten que madrugar e ir traballar, e púxenme a xogar co móbil... como non daba resultado me viñen ao PC onde tentei xogar sen éxito a calquera parvada destas que hai polo FB, así que finalmente me dixen "Eh oe, que hai moito que non escribes!" e así me personei diante do ordenador a escribir sen ansias de que saia algo bo. 
Tan so me deixo levar e escribir como hai tempo que non fago, sen idea de sobre qué facelo ou cómo... Polo de pronto esto é o que se me ocorreu escribir... agora me quedei en branco... ou máis ven pensando en cousas sen sentido que me abruman o cerebro e non me deixan desconectar para visitar ao xa mencionado amigo Morfeo... 
E será guapo ese Morfeo? A min sónme ese nome a MoiFeo... e claro, non o imaxino moi agraciado... Jajajaja! Que parvada máis grande me acaba de asaltar non? 
En fin por non decir máis tonterías vou desconectar do blogue, tan só pasaron quince minutos dende que comecei a escribir... vou ver a caixa tonta a ver se me parvea máis do que xa estou. 

Boas noites querido blogue!

20 abril, 2017

Cinco anos dinse pronto

Ao home da miña vida que se ausentou hai hoxe 5 anos...

Dise pronto, verdade? Xa pasaron 1826 días dende que tiveches que marchar e hai días nos que a dor da ausencia escoce coma se fora hoxe mesmo. Tento recordar todo o bo que vivimos e facelo cun sorriso nos beizos, xeralmente o consigo pero hai días nos que custa... días con algún significado, unha festa de Nadal, un cumpreanos, un aniversario...

Hoxe a medidodía fixo un ano no que te despedimos na cama dun hospital, na planta de coidados paliativos porque o "bicho" (como ti o chamabas) puido contigo. Teño que contache que cumprimos as túas vontades, entre elas que ese "bicho" que habitou o teu corpo fora incinerado contigo.
Ás veces teño pensamentos raros, como se o acontecido non fose real, como se a túa perda foi realmente unha partida a outro país no que agora vives feliz con outra xente. Ás veces te imaxino xogando ao dominó con outros amigos, noutros bares, noutro pobo, ... ás veces me sorprendo do funcionamento da mente, como me engana para creerte vivo, para sentirte preto e non noutro plano, noutra vida... Tamén te imaxino con Bego, coas avoas, co tío... sempre co teu peculiar sentido do humor, feliz e orgulloso de ter tido a familia que creaches xunto a túa namorada...

Pola parte que me toca, como filla pequena e consentida, teño que dicir que nunca sentín tanto orgullo de ter un pai imperfecto e á vez tan ideal. Cando ía ao cole en EXB envexaba ás compañeiras de clase que fardaban de un pai cariñoso e detallista, que lles agasallaba xoguetes, caramelos e "pijadas" varias... hoxe, coa perspectiva que da a vida, vexo como algúns de aqueles pais pefectos resultaron ser mala xente; e vexo como aquel pai pouco detallista resultou ser o mellor que me puido tocar xamais porque en lugar de agasallarme con meros obxectos materiais me ofreceu algo máis grande e importante, os valores e principios. Tamén me ensinou como unha persoa adulta pode desfrutar cal crianza dos praceres da Pantera Rosa, das películas de debuxos, do cine de terror, da curiosidade do funcionamento de algunhas cousas, das chapuzas caseiras, das charlas e chistes coa familia, das cousas disparatadas como atar unha mosca cun pelo e moitas cousas máis.
Son afortunada por ter sido parte da túa familia, a nena dos teus ollos, a túa miniña tan desexada... Grazas polas ganas de terme traído a esta vida e por todo o amor incondicional que me brindaches.

A túa pequena que sempre te botará de menos.


19 abril, 2017

III Guerra Mundial

O mundo está tolo! Marcho catro días ao monte con unha pandilla de xente bo rollista e resulta que onte vexo a prensa e leo o titular "Se da por comenzado la III Guerra Mundial"... eu atónita! Que aire lle dou os mandatarios das diferentes potencias mundiais? Se dedican a mandarse petardazos uns a outros en represalia por X ou B... esto é como cando machos varonís se poñen a discutri a ver quen ten a pirola máis grande!
E eu na miña ignorancia me pregunto se é que non aprendemos nada da historia, dos erros... ou directamente porque os varóns mandatarios están medíndose o tamaño do membro xenital e algún pode arrastrar algún tipo de complexo... Non teño eu moi claro porque a historia do ser humano está plagado de erros que se repiten unha e outra vez...

11 abril, 2017

Poemas que insipiran outros

Esa pared me inhibe lentamente
piedra a piedra me agravia

ya que no tengo tiempo de bajar hasta el mar
y escuchar su siniestra horadante alegría
ya que no tengo tiempo de acumular nostalgias
debajo de aquel pino perforador del cielo
ya que no tengo tiempo de dar la cara al viento
y oxigenar de veras el alma y los pulmones

voy a cerrar los ojos y tapiar los oídos
y verter otro mar sobre mis redes
y enderezar un pino imaginario
y desatar un viento que me arrastre
lejos de las intrigas y las máquinas
lejos de los horarios ylos pelmas

pero puertas adentro es un fracaso
este mar que me invento no me moja
no tiene aroma el árbol que levanto
y mi huracán suplente ni siquiera
sirve para barrer mis odios secos.

PARPADEO (MARIO BENEDETTI )

Alá polo 2014, máis concretamente o día 28 de abril escribía o seguinte tras ler este poema de Benedetti:

Albisquei algo de luz nesta penumbra que me asola, 
unha pequena fiestra aberta tímidamente,
un raio de luz me amosa o mundo tal como o vin (non hai tanto)  
despois de verse ensombrecido por nubes
grises, negras e cargadas de auga que asolagan todo.

Mais non afoguei, entón sigo viva.
vivín anestesiada durante un tempo e comezo a espertar
co mero recordo dun cálido abrazo
que sona lonxano ao tacto, ao sentido
o aroma dun abrazo cómodo.

Anhelo querar abrazar un corpo humano
un cálido xesto que transmite enerxía
sen necesidade de mentar palabras
verbas que ainda non queren saír.

Creada unha parede de pedra ao meu arredor
xa nada ten solución si ven de fora,
cada pedra me arranca un pedazo de ilusión.
En que momento me creei esta xaula
que comezou sendo un escudo protector.

Parpadeo e non me vexo, non me topo
a luz so ben de arriba e estou aquí
rodeada de pedras que eu esma creei
botei incluso a que con axilidade gatuna
entraba unha e outra vez sen darme conta
estaba aí e non estaba soa.

Agora o eco é o meu único aompañante no lugar.
Xa non sei se quero saír, boto de menos o contacto humano,
ás rochas non as abrazo por non sentirme fondamente gilipollas.
Aí arriba brila un sol de tez clara que me quita o sono ou...
debería dicir que protagoniza en moitos casos os soños onde me abrazo a esa ilusión

10 abril, 2017

Carta a Cloe

Querida Cloe:

hai moito tempo que hai moito tempo que non che escribo e quizáis te preguntes por que... se alá onde ti estás tes conexión a internet saberás o motivo ao visitar o blogue. Vai facer seis anos que partiches para non voltar e unha parte de min foise contigo, bótote de menos... Sabes ben o que significabas para min, unha irmá maior de distinta nai que resulta ser a miña tía...

Onte estaba elixindo que película ou serie ver en Netflix e vin aquela película coa que tanto nos rimos na que una cebra aspiraba a ser un cabalo de carreiras. Seguro que te acordas das moscas gitanas, Flato e Cuesco, canto rimos con aqueles personaxes!! Ver aquela carátula da película no Neflix me fixo pensar en ti, e déronme ganas de volver a vela par sentirme un pouco máis cerca de ti recordando aquel momento de risas...

Resúltame curioso como ao ver unha película ou escoitar unha canción que relaciono con alguén me acerca ao momento/situación vivida... non sei se me explico... No caso de "Héroe a rayas", que así se chama a película que mencionei, me recorda ao noso afillado e a ti aquel día que a vimos sen saber nada da película... o feito de vela agora me transporta a aquela época na que o afillado era pequeniño e ti estabas aquí... os tres a tombos, chorando coa risa por Flato e Cuesco e as súas cancións.

Miña querida Cloe, ogallá tivera un minuto para terte diante e darche unha aperta moi grande... non sabes o necesario que e alguén ata que che falta... espero que estés ben alá onde estés. De ven en cando me permito o luxo de soñar contigo e vivir unha aventura familiar na que estades ti, meu pai e avoa... que rápido pasa o tempo!! Once anos dende que a avoa marchou, cinco vai facer en dez días desde que o fixo meu pai e en xuño 6 sen ti...

Os soños son o lugar onde nos reunimos e é unha mágoa non poder controlar o que soñamos para tentar vervos todas as noitas, ás veces é tan dificíl estar aquí sen vos... Faime un favor miña queridísima Cloe, dille a meu pai que aquí estamos ben, que o seu coche o xubilamos e que próximamente nos pagarán a expropiación da finca, ... O mundo aquí está medio tolo, a prensa non fai máis que trasladarnos malas novas pero últimamente fago por non vela, son máis feliz así. Na casa hai moito bicherío, dous cans novos (Koi e Lucky) ademáis da Peta e os gatos de sempre (Ray, Patus e Negri), Toliña segue coma sempre e houbo un día que lle mordeu no nariz a Koi... todo quedou nun sustiño e tívenlle que berrar á túa compañeira peluda.

Encantaríame que estiveras aquí para coñecer algunhas das persoas tan marabillosas que coñecín nos últimos anos, xa no saio con Saule, a historia rematou hai xa case cinco anos, agora vivo en parella con Azul, é tocaia miña e nos parecemos moitísimo, seguro que che había caer ben.

Hoxe non podo explaiarme moito porque non estou na comdidade da miña casa e é difícil concentrarse, prometo escribir novamente e sen que pase tanto tempo entre misiva e misiva. Ah! E dille a meu pai que antes da semana que ven terá unha carta.

Grazas por ensinarme o que loitar ante as adversidades, síntome afortunada de ter compartido tanto que é inevitable que te bote de menos. Unha aperta moi forte, de alma a alma.


07 abril, 2017

Hai días...

Hoxe escribo con bágoas nos ollos despois dunha discusión tonta na casa e despois de ler algún texto que me chega ao alma que escribín en tempos duros. Hoxe recordo cómo aquel "nonseisechovera.blogspot.com" me sacaba as bágoas cada día que escribía nel. Non é que fora o blogue o que me facía chorar senon o feito de desnudarme con palabras, sacando o que levo no fondo... cousa que que levo tempo se facer e que por eso esté tan oxidada na escritura.

Din que quen tivo, retivo... non o sei e pode que o feito de que escribir con máis frecuencia arregla este problema. Non vou mentir nin dicir que vou escribir semanalmente ou cada X tempo só vou ser sinceira e escribir cando me apeteza. Para eso teño que pasar algún tempo soa diante do ordenador, no meu despañiño e deixando que broten as palabras.

Non sei se choverá, non... nunca o saberei pero o que é certo é que todos os meses de abril dende hai cinco anos me poño máis sensible do que quixera. Non estou triste, só irascible e moi moi sensible... salto á mínima (que llo digan ao meu compi de curro Fran ao que case lle mordo unha orella o día da miña volta de vacacións). Son eu no meu máis puro estilo eu... que lle vou facer senon aceptarme e recoñecer os meus defectos... despois de 34 anos unha ten os seus vicios.

Agora escribo con un can sentado aos meus pés, Lucky, el é amor incondicional. Non pensaba eu hai cinco anos en ter un can, pensaba máis ben nun gato, pero bueno... a vida é así e falta de un hai dous, tamén está Koi, entrañable ata a médula. Os dous me sacan da casa en días nos que me quedaría coas luces apagadas eu soiña escribindo sensiblerías, así que por hoxe vou deixar de escribir e voume pasear con estos amigos peludos.

30 marzo, 2017

Suspiros

Me paso el día suspirando
dicen que añorando alguien
que no está, que falta.
Podría ser el recuerdo
de un ausente que he querido
¿ha muerto?, ¿se ha ido?
No importa, en cualquier caso
ya no está presente.

Suspiro... ¡aaaaai!
Alimenta mi recuerdos
más profundos y queridos.
Suspiro... ya sola en casa,
sin nadie a quien añorar.
Suspiro...

Me recreo en historias pasadas
con cada suspiro evoco al ausente ¡aaaaai!
Pienso en presente en el suspiro porque sí
sin motivos, en el que por el hecho de pararme a pensar
ese aire distraído se escapa por mi boca sin querer, de nuevo ¡aaaaai!                        

Dicen del suspiro que:
es aire que nos sobra por alguien que nos falta,
es un beso no dado que se expresa asi,
es el alimento básico de los recuerdos más profundos,
es una expresión ahogada,
una poesía sin escribir,                        
una idea inacabada.

Es deseo de vivir... ¿una vida? , ¿una historia?
Dicen del suspiro que se va sin despedir
en el momento más inoportuno,
cuando mi cabeza piensa en ti.

Dicen del suspiro
que es un amor que pretendes reprimir,
un deseo no expresado que viaja por ahí
sin billete de vuelta, sin permiso de partir.
Y que el día más insospechado... ¡aaaaai!
¿Otra vez por tú por aquí?

Lupi, 2014

29 marzo, 2017

Oxidada

Meu benquerido Bloguiño,

hoxe tentei inventar un conto e non saiu nada... estou oxidada! Como pode ser? Moi fácil, deixadez... mais nun intento de botar algo así como 3en1 e tentar desoxidarme vou deixar que os meus dedos se paseen por enriba das teclas do PC e saia o que teña que saír.

Xa te aviso que esta entrada no vai ser de calidade, é so un intento de deixar fluir as couas que levo por dentro e que non saco en forma de palabras coma o facía hai anos... Anos... miña naiciña!! Canto tempo sen bloguear ou sen postear... ou chámalle como queiras, o caso é que as únicas dúas entradas deste blog deste ano 2017 son pobres literariamente falando, pero nunca quixen que esto fora profesional se non unha ferramenta para pensar e escribir...

Será pois que xa non penso? Home, algo pensarei Bloguiño... antes pensaba moito e sentía pouco, frustrábame e recreábame nas miñas penurias... agora leo cousas do 2005 ou así e case non me recoñezo... vexo una Lupi escura, pequena, pensativa, negativa... con moito mundo interior e pouco no exterior. Hoxe é ao revés... todo o mundo interior se exterioriza, son feliz!! Todo esto ten moito que ver todo o que vivín... vou tentar ordenar a miña cabeza e plasmar ideas con sentido.

Bloguiño, Bloguiño... tantas cousas sabes de min e calas... sempre soubeches gardar ben os meus segredos e eso que che fun infiel con outros... Non Sei Se Choverá foi unha aventura transitoria onde plasmar toda a tristeza que me produciu a enfermidade e a morte do meu pai... creo que debería escribirlle algo a el.... Non ao outro blogue, non!! Falo de escribirlle a meu pai... quizáis me anime e lle escriba mañá.

Se me paro a ler o que escribo editaría e borraría todas estas palabras quue saen con máis ou menos sentido, así que vai ir todo para adiante como os de Alicante... E falando de Alicante, o verán pasado crucei o país para ir buscar a esa cidade a unha criatura marabillosa, un galgo chamado Koi... si, teño can... máis ven dous! Lucky estaba antes que Koi e é un cachorriño que trouxemos de Ogrobe. Convivo con Koi, Lucky e a miña moza. Si, a miña moza... Non é Saule, a rapaza á que tantas entradas lle adiquei... non, eso rematou hai xa uns aniños... a tristeza da perda me fixo deixar de escribir... en menos de un ano tres perdas, miña prima e amiga, meu pai e a miña moza... pero en todo esto aprendín que unha ruptura amorosa é a menor das perdas que podes sufrir ainda que doa.

Doe, si... doe querer a alguén e que a cousa se rompa... pero unha vez alguén me dixo que había que deixar ir e deixei... perdín a curto prazo e gañei a longo... nunca me imaxinei como agora... Vivindo en parella con dous compromisos caninos... Aquí os tedes hai algúns meses:

Estoume plantexando en retomar a arte de postear no blogue ou arrancar un novo... non sei moi ben que facer... polo de agora aguantarei este, que tantas historias ten e que merece darlle outras tantas positivas... Bloguiño, Bloguiño... non che prometo nada pero estarei tentando escribir cada día mellor. Por agora esto sirve para quitar o óxido da mente e das mans...

Unha aperta fonda, espero voltar pronto!